Zanim wygodnie usadowimy się w kinowych fotelach w 2010 roku, przypomnijmy sobie, co przyniósł nam rok 2009. O filmach mijającego sezonu można byłoby oczywiście pisać, pisać i pisać. Żeby Was zupełnie nie zanudzić, zdecydowaliśmy się na możliwie najkrótsze podsumowanie 2009 roku w polskich kinach (i nie tylko).  Co nam się podobało, a co nie. Czego zabrakło. Czym jesteśmy pozytywnie lub negatywnie zaskoczeni. Czyli rok 2009 w pigułce. Właściwie – w kilku pigułkach.

Co więcej, każdy z redaktorów wytypował własne TOP5 premier 2009 roku w polskich kinach, a także – największe rozczarowanie i odkrycie/niespodziankę roku (premiera kinowa, festiwalowa lub DVD, wydarzenie, reżyser, aktor itp.). Na koniec zsumowaliśmy oceny*: w ten sposób powstał bardzo subiektywny ranking najlepszych filmów 2009 roku. And the winner is…

…tego dowiecie się już za chwilę.

Najpierw zobaczcie, jak typowaliśmy:

Piotr Guszkowski

Za nami rok całkiem udany. Obfitował w filmy, o których można było dyskutować. Wstrząsnęła mną wiwisekcja neurotycznego związku przeprowadzona przez Mendesa, ucieszył powrót weterana Mickeya Rourke’a, nieco rozczarowały fincherowskie zabawy czasem i Anga Lee wizja Woodstocku. Rozbawiło mnie porno kręcone przez Zacka i Miri,  wkurzył Arriaga, śmiertelnie wynudził „Papierowy żołnierz”. Z prawdziwą przyjemnością słuchałem dialogów Tarantino i gotowałem na ekranie z duetem Streep-Adams. Nie rozumiem zupełnie zachwytów nad ekranizacją książki Masłowskiej, podchodzę z dystansem również do „Białej wstążki”. Najwięcej problemów mam jednak z oceną „Przerwanych objęć”. Czegoś zabrakło.

Długo czekałem na wypatrzone jeszcze w zapowiedziach Sundance Film Festival, czarujące „500 dni miłości”, dużo czasu spędziłem na festiwalach, przegapiając znaczną część blockbusterów (doceniam wysiłki Snydera i jego „Watchmen. Strażników”). Mijający rok byłby jeszcze lepszy, gdyby nie – powiedzmy – nadmierna ostrożność dystrybutorów: zbyt wiele interesujących produkcji trafiło (trochę po cichu) od razu do dystrybucji DVD.

Aaaa i jeszcze jedno: niespodziewanie w 2009 roku warto było chodzić do kina również na… polskie filmy. Gdyński entuzjazm wydaje się całkiem uzasadniony.

Największe odkrycie/niespodzianka – anglojęzyczne perełki festiwali -  500 dni miłości (reż. Marc Webb), Głód (reż. Steve McQueen), Moon (reż. Duncan Jones)

Największe rozczarowanie – zmiany na Nowych Horyzontach i frekwencja na Etiudzie & Animie

1. Droga do szczęścia (reż. Sam Mendes)

2. Walc z Baszirem (reż. Ari Folman)

3. Dom zły (reż. Wojciech Smarzowski)

4. Bękarty wojny (reż. Quentin Tarantino)

5. 500 dni miłości (reż. Marc Webb)

Ewa Stusińska

Rok 2009 był rokiem wielkich filmów wielkich reżyserów. Na ekranach kin obejrzałam nowe produkcje Wima Wendersa, Woody’ego Allena, Larsa von Triera, Pedra Almodóvara, Jamesa Camerona, Quentina Tarantino, Michaela Haneke, Sama Mendesa, Stephena Daldry’ego itd. Nawet pomimo negatywnej reakcji canneńskiej widowni na „Spotkanie w Palermo” i skrajnie różnych recenzji „Antychrysta”, warto było je zobaczyć.

Bo fajne są filmy zagraniczne. Wie pan? Jakoś tak można, wie pan… Jakoś tak… No ja wiem no… Przeżyć to. Przeżyć. Wie pan… Przeżyć. A w filmie polskim, proszę pana… I tu polemizowałabym z inżynierem Mamoniem, bowiem na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni odkryłam, że istnieją polskie filmy fabularne (szczególnie podkreślam tu liczbę mnogą). Po trzecie odbyły się kolejne edycje świetnych polskich festiwali, zwłaszcza Planete Doc Review i Nowe Horyzonty. Czego chcieć więcej?

Największe odkrycie/niespodzianka – Każdy myśli swoje (reż. Henrik Hellström, Fredrik Wenzel)

Największe rozczarowanie – Antychryst (reż. Lars von Trier)

1. Droga do szczęścia (reż. Sam Mendes)

2. Biała wstążka (reż Michael Haneke)

3. Bękarty wojny (reż. Quentin Tarantino)

4. Człowiek na linie (reż. James Marsh)

5. Lektor (reż. Stephen Daldry)

Natalia Mituniewicz

Filmowy rok 2009 zaliczyć można do całkiem przyzwoitych. Na pierwsze miejsce mojego TOP5 wybrałam „Białą wstążkę”. To obraz, który wywołał we mnie najwięcej emocji, często sprzecznych: od niezrozumienia, do zachwytu. Haneke stworzył prawdziwe dzieło, jednocześnie proste i wysublimowane. Ten film uwiera i sprawia, że widz czuje się nieswojo.

Na drugim miejscu Tarantino, który moim zdaniem nakręcił najlepszy film w swojej karierze. Perfekcyjny scenariusz, świetny dobór aktorów i mistrzowskie poprowadzenie historii. Misterna układanka, w której każda scena mogłaby być oddzielnym filmem dowodzi, że jest on nie tylko bardzo utalentowanym l’enfant terrible kina, ale prawdziwym reżyserem- rzemieślnikiem. Kolejne miejsca przypisałam filmom, które uwiodły mnie swoim optymizmem jak „Slumdog. Milioner z ulicy”, i po prostu naprawdę rozbawiły – „Kac Vegas”. Ktoś może uznać to za mało ambitne tytuły, ale ja takiego kina też potrzebuję, szukam i potrafię docenić.

Rok 2009 to również kolejny niezły rok na polskim podwórku. Dużo tytułów, widowni i miłych niespodzianek. Moim faworytem jest „Dom zły”, bo takiego filmu w polskim kinie mi brakowało. Smarzowski idzie swoją drogą, nie uznaje kompromisów, nie daje nadziei i jest w tym wszystkim przerażająco prawdziwy.

Największe odkrycie/niespodzianka – popularność festiwali filmowych

Największe rozczarowanie – Avatar (reż. James Cameron)

1. Biała wstążka (reż Michael Haneke)

2. Bękarty wojny (reż. Quentin Tarantino)

3. Dom zły (reż. Wojciech Smarzowski)

4. Slumdog. Milioner z ulicy (reż. Danny Boyle)

5. Kac Vegas (reż. Todd Phillips)

Marta Rachlewicz

Rok 2009 nie należał do najlepszych lat dla kina. Był do tego stopnia przeciętny, że miałam ogromny problem z wyborem najważniejszej premiery. Postanowiłam więc poszukać obrazu, który dostarczałby silnych, prawdziwych emocji przy starannej i efektownej realizacji. Te warunki spełnia znakomicie „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”: niezmiennie wzruszający i kunsztownie wykonany.

Wielkie nazwiska znanych i lubianych reżyserów królowały w 2009 roku na licznych plakatach filmowych, jednak żadnej z tych barwnie reklamowanych produkcji nie nazwałabym arcydziełem. Najnowsze filmy Padra Almodóvara, Woody’ego Allena i Quentina Tarantino zaliczyć można do udanych, nawet bardzo dobrych, lecz brak im tego „czegoś”, co zmieniałoby je w dzieła niezapomniane. Natomiast długo wyczekiwane i nagłaśniane „Antychryst” Larsa von Triera i „Jagodowa miłość” Wonga Kar-waia okazały się nudne i wyjątkowo przykre w odbiorze. Szczególnym rozczarowaniem był dla mnie „Antychryst” – po którym spodziewałam się wstrząsającego horroru psychologicznego, a który obdarował mnie psychodeliczną mieszanką ludzkiej golizny i zwierzęcych zwłok. Największą niespodzianką był znakomity „Człowiek na linie”, poruszający i trzymający w napięciu film dokumentalny, który zmienił na zawsze mój stosunek do tej gałęzi kina.

Miniony rok zaowocował niewątpliwie ciekawymi projektami w obrębie ojczystej kinematografii. Polska kultura filmowa wyrwała się z marazmu, czego najlepszym dowodem są świeżutkie produkcje wysokiej klasy: „Rewers” i „Dom zły”.

Największe odkrycie/niespodzianka – Człowiek na linie (reż. James Marsh)

Największe rozczarowanie – Antychryst (reż. Lars von Trier)

1. Ciekawy przypadek Benjamina Buttona (reż. David Fincher)

2. Droga do szczęścia (reż. Sam Mendes)

3. Rewers (reż. Borys Lankosz)

4. Człowiek na linie (reż. James Marsh)

5. Lektor (reż. Stephen Daldry)

Paweł Guszkowski

Filmowy rok 2009 to dla mnie przede wszystkim dwa festiwale – wrocławskie Nowe Horyzonty i Warszawski Festiwal Filmowy. Choć oba zachęcały niesamowitym repertuarem (m.in. „500 dni miłości”, które znalazło się u mnie na szczycie rankingu), to ogólnie po zakończeniu obu imprez czułem jednak lekki niedosyt.

Oczekiwane przeze mnie z niecierpliwością produkcje również trochę mnie rozczarowały – zarówno „Bękarty wojny”, którym mimo mistrzowskich dialogów Tarantino brakuje według mnie odrobiny akcji, jak i „Vicky Cristina Barcelona” – za mało humoru Allena w świecie raczej-nie-almodovarowskim. Jak zwykle przetrwałem inne kasowe produkcje, choć z „Ciekawym przypadkiem Benjamina Buttona” było już naprawdę ciężko. Obejrzałem wszystkie oscarowe propozycje, z których do gustu przypadł mi szczególnie „Slumdog. Milioner z ulicy” oraz „Obywatel Milk” – co zresztą uwzględniłem w moim TOP5.

Szczególnie rozczarowany byłem minionym rokiem, jeśli chodzi o mój ulubiony gatunek filmowy – horror. Oprócz kilku w miarę udanych produkcji („Nieproszeni goście”, „30 dni mroku”) pojawiło się na ekranach mnóstwo miernych filmów grozy – jak choćby „Martyrs”, „Nienarodzony” czy „Zabójcze ciało” – o „Antychryście” nie wspominając.

Natomiast z miłym zaskoczeniem przyjąłem dobrą kondycję rodzimej kinematografii. Mimo kilku średniaków („Wojna polsko-ruska”, „Galerianki”) i głupich komedii, w ogólnym rozrachunku polski przemysł filmowy wyszedł w tym roku zdecydowanie na plus, do czego szczególnie przyczyniły się „Dom zły” i „Rewers”.

Największe odkrycie/niespodzianka – polskie kino

Największe rozczarowanie – Antychryst (reż. Lars von Trier)

1. 500 dni miłości (reż. Marc Webb)

2. Dom zły (reż. Wojciech Smarzowski)

3. Slumdog. Milioner z ulicy (reż. Danny Boyle)

4. Zack i Miri kręcą porno (reż. Kevin Smith)

5. Obywatel Milk (reż. Gus Van Sant)

Uwaga, uwaga! Biorąc pod uwagę typowania wszystkich redaktorów, najlepszym filmem 2009 roku okazał się w zasadzie bezkonkurencyjnie film:

Droga do szczęścia

Kolejne miejsca zajęły:

ex aequo Dom zły i Biała wstążka

Bękarty wojny

500 dni miłości

Slumdog. Milioner z ulicy

Tym samym oficjalnie zamykamy rok 2009 na łamach serwisu Recenzenci.pl. Zapraszamy Was do komentowania naszych podsumowań oraz przedstawienia własnych faworytów do miana najlepszej premiery – chętnie poznamy Wasze typy i uzasadnienia. Przede wszystkim jednak: życzymy Wam (i sobie oczywiście również) niezapomnianych filmowych wrażeń w nadchodzącym 2010 roku!

* Punktacja: 1 miejsce – 6 pkt, 2 miejsce – 4 pkt, 3 miejsce – 3 pkt, 4 miejsce – 2 pkt i 5 miejsce – 1 pkt.

Zniewalający uśmiech. Równie niewinne, co intrygujące spojrzenie. Naturalny wdzięk i urok osobisty. Ani stylem ubierania się, ani niebanalną urodą Zooey Deschanel nie wpisuje się może w aktualne kanony piękna, jednak zdołała oczarować już Jima Carreya, Josepha Gordon-Levitta oraz niejednego widza. W tym mnie.

Aktorka, o której głośniej zrobiło się niestety dopiero po występie w komedii „Jestem na tak” w 2008 roku, zawdzięcza swoje imię J. D. Salingerowi, a właściwie bohaterowi jego książki zatytułowanej „Franny i Zooey”. Uwaga: sama wymawia je Zoh-ee, a nie Zoo-ee! Niezbyt popularne imię kojarzy się z witalnością, energią (Zoe pochodzi od greckiego słowa oznaczającego życie), oryginalnością i niezależnością, które wyraźnie udzieliły się temperamentnej, choć skromnej pannie Deschanel. Świadczy o tym nie tylko jej upodobanie do starego kina, muzyki czy mody vintage – sama mówi o sobie, że jest staromodną dziewczyną, lecz również przebieg kariery.

Zooey rzadko pojawia się w produkcjach o dużym budżecie. Wyraźnie polubiła klimat amerykańskiego kina spod znaku Sundance. Dobrze czuje się w kameralnych komediodramatach, obiecujących debiutach młodych reżyserów. Stawia na bezkompromisowość, nie boi się eksperymentować, a że nie można odmówić jej talentu, wkrótce powinna dołączyć do grona najbardziej cenionych aktorek swojego pokolenia.

Zamiłowanie do kina córka Caleba (operatora parokrotnie nominowanego do Oscara) i Mary Jo Deschanel (aktorki znanej z „Miasteczka Twin Peaks”) wyniosła z pewnością z domu. Podobnie zresztą jak jej starsza siostra Emily (m.in. serial „Kości”). Zanim jednak Zooey rozpoczęła przygodę z kinem, uczyła się w Crossroads School for Arts and Sciences, gdzie zaprzyjaźniła się z Jake’em Gyllenhaalem i Kate Hudson (niedługo później miała spotkać się z każdym z nich na planie). Po siedmiu miesiącach rzuciła studia na Northwestern University, żeby w pełni poświęcić się karierze aktorskiej. Najpierw wystąpiła gościnnie w serialu „Sekrety Weroniki”, a na dużym ekranie zadebiutowała u Lawrence’a Kasdana w komedii „Mumford”. W tym samy roku pojawiła się również w teledysku do „She’s Got Issues” grupy The Offspring, który wyreżyserowali późniejsi twórcy „Małej Miss” – Jonathan Dayton i Valerie Faris.

Kariera Zooey Deschanel rozpoczęła się na dobre po tym, jak Cameron Crowe obsadził ją w „U progu sławy”. Zagrała Anitę Miller, siostrę głównego bohatera, która ucieka z domu, zostawiając chłopakowi kolekcję płyt i przyczyniając się tym samym do rozwinięcia jego dziennikarskiej pasji. Wkrótce posypały się kolejne propozycje ról (głównie drugoplanowych), a filmografia aktorki wydłużyła się o dramat „W głąb siebie”, na planie którego spotkała po raz pierwszy Gordon-Levitta, thriller „Porzucona”, melodramat „Życiowe rozterki” czy familijną komedię „Elf” z Willem Ferrellem.

Na uwagę zasługuje szczególnie znakomita kreacja Deschanel w komediodramacie Davida Gordona Greena „Dziewczyny z krwi i kości”. Za rolę ślicznej Noel, która zdobywa serce cieszącego się sławą bezdusznego uwodziciela Paula (Paul Schneider) – najlepszego przyjaciela swojego brata – otrzymała swoje jedyne jak dotąd wyróżnienia aktorskie: nagrodę na festiwalu w Mar del Plata, nominację do Chlotrudis Award, a przede wszystkim – do Independent Spirit Award (przegrała jednak z Charlize Theron).

Od czasu swojego debiutu Deschanel wzięła udział w blisko trzydziestu produkcjach, w tym filmach telewizyjnych, krótkometrażówkach i serialach. Żeby nie wymieniać całej filmografii aktorki, warto tylko wspomnieć, że pojawiła się w przygodowej komedii science-fiction „Autostopem przez galaktykę”, westernie „Zabójstwo Jesse’ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda” czy apokaliptycznym „Zdarzeniu”. Zagrała również córkę światowej sławy pisarza, pragnącą zdobyć i sprzedać jego listy miłosne w „Oby do wiosny”, piękną Happy, która odmienia życie pewnego sprzedawcy materacy w „Gigantycznym”, oraz dziewczynę przygotowującą mowę pożegnalną na pogrzeb dziadka w „Epitafium”.

Świat Zooey Deschanel nie kończy się oczywiście na filmach. Występowała z komediową grupą Manifest Destinyfest swojego przyjaciela, Jacksona Nasha (wspólnie napisali niezrealizowany jeszcze scenariusz „Circus Girl”), a z Samanthą Shelton stworzyła jazzowy kabaret If All the Stars Were Pretty Babies. Deschanel kocha Ellę Fitzgerald. I muzykę w ogóle: pisze teksty, śpiewa, gra na pianinie i… ukulele. W 2007 roku nagrała kilka piosenek z zespołem Jasona Schwartzmana (Coconut Records). Rok później wydała swoją pierwszą płytę zatytułowaną „Volume One”, a firmowaną przez duet She & Him z M. Wardem. Deschanel wielokrotnie udowadniała swoje wokalne talenty na dużym ekranie, śpiewając „Baby, It’s Cold Outside”, „Uh-Huh” i „Sweet Ballad” czy „My Bonnie Lies over the Ocean”. Miała zagrać Janis Joplin i wykonywać jej przeboje w biografii „The Gospel According to Janis”, jednak projekt został wstrzymany. Szkoda, bo zapowiadał się naprawdę obiecująco.

Wokalu Zooey nie mogło zabraknąć również na ścieżce dźwiękowej jej ostatniego filmu – „500 dni miłości”, który zrobił furorę na Sundance Film Festival. Śpiewa zalotnie „Sugar Town” Nancy Sinatry podczas wieczornego wypadu na karaoke, całkowicie zawracając w głowie nieśmiałemu koledze z pracy, niepoprawnemu romantykowi imieniem Tom. Grana przez Deschanel bohaterka – słodko-gorzka Summer, pełna uroku i charakteru, wolny duch w stylowej sukience – jest jak promyk słońca w monotonnym życiu tego niezbyt szczęśliwego dotąd chłopaka.

W końcu celem Zooey Deschanel jest – co podkreślała już wielokrotnie – sprawiać, by ludzie czuli, że nie są sami. I akurat to aktorce jak do tej pory się udaje.

źródło: film.onet.pl

To nie jest historia miłosna. To historia o miłości. – zapowiada wszystkowiedzący narrator. W tym stwierdzeniu nie ma fałszu. Marcowi Webbowi udało się opowiedzieć typową love story w sposób jak najbardziej nietypowy. Oryginalność jego debiutu nie polega na odwróceniu znanego z komedii romantycznych schematu płci, lecz zastosowaniu błyskotliwej narracji, dla której ubarwienia sięgnął po zaskakujące rozwiązania formalne. „500 dni miłości” uwodzi widza z równą łatwością, z jaką piękna Summer oczarowuje prostolinijnego Toma.

Kim są Tom i Summer? Już tłumaczę. On, niespełniony architekt, wymyśla pocztówkowe slogany. To szczery chłopak, niepoprawny romantyk, miłośnik nostalgicznego pop-rocka. Ona, zmysłowa brunetka, nie wierzy w miłość. Ma w sobie trochę z neurotyczki, trochę ze spontanicznej kokietki. Pewnego dnia Summer pojawia się w ułożonym, chociaż nie do końca szczęśliwym życiu Toma. Zajmuje stanowisko po drugiej stronie sali, naprzeciwko jego biurka. Od razu wpada mu w oko, lecz minie sporo czasu, zanim odważy się do niej odezwać. Los sprzyja Tomowi. Przypadkowe spotkanie w windzie, dzięki któremu odkryją, że dzielą miłość do The Smiths. Ukradkowe spojrzenia. Uśmiechy. Namiętny pocałunek przy kserokopiarce. Słodki początek znajomości będzie miał jednak gorzki finał.

Przynajmniej dla Toma. Padł ofiarą mitu romantycznej miłości kreowanego przez zachodnią kulturę: to nadwrażliwy melancholik, wychowany na brytyjskich piosenkach o miłości, który nietrafnie interpretuje zakończenie „Absolwenta”. Niczym współczesny Werter, żyje iluzją. Ma przed oczami wyidealizowany obraz ukochanej dziewczyny. Tom jest zadurzony w jej urzekającym uśmiechu, dużych oczach, z zachwytem przygląda się, jak poprawia włosy.

Wyobrażenie chłopaka o relacji z Summer coraz bardziej odbiega od rzeczywistości. Nie słyszy, gdy dziewczyna mówi mu na początku, że nie chce zobowiązań. Dlatego porzucony, trochę niesprawiedliwie oskarży ją o tchórzostwo i nieuczciwość. Chociaż w jednym ma rację: ona zyskała na tym związku więcej niż on, zrozumiała, czym jest miłość. Tom, pogrążony w apatii po niespodziewanym rozstaniu, poświęca się obsesyjnemu rozgrzebywaniu przeszłości – analizie pięciuset niezapomnianych dni spędzonych z Summer. Przeżyje je jeszcze raz, próbując zrozumieć, dlaczego nic z ich związku nie wyszło. Gdzie popełnił błąd?

Reżyser buduje swój film z barwnych epizodów. Żongluje konwencjami, korzystając z nieograniczonego potencjału postmodernistycznej narracji. Fabuła przeskakuje o kilka dni do przodu, by zaraz, niespodziewanie cofnąć się do samego początku znajomości Toma i Summer czy zatrzymać na dłuższą chwilę gdzieś pośrodku. W karuzeli błyskotliwych scen Webb ukazuje stadia intymnej relacji, a zaburzenie chronologii dodatkowo oddaje chaos myśli piętrzących się w głowie bohatera. Parokrotnie otrzymujemy możliwość zestawienia rzeczywistości z jej błędną interpretacją. Radości z rozpaczą.

Obserwujemy rozmaite oblicza uczucia: pierwszy pocałunek, pierwsze zbliżenie, ale i pierwszą kłótnię. Czar w pewnym momencie pryska. Młodzi ludzie stopniowo oddalają się od siebie, a wreszcie – rozstają. Towarzyszymy im podczas romantycznej wyprawy do Ikei, w której rozgrywają bajkową zabawę, gdy flirtują, jedzą naleśniki, chodzą do kina czy w parku pełnym ludzi wykrzykują słowo penis. Wsłuchujemy się w intymne rozmowy, dialogi obfitujące w dowcipne żarty i językowe wieloznaczności. W pewnym momencie niezależna Summer uświadomi Tomowi, że od miesięcy ona jest w tym związku Sidem, a on – Nancy. Przejmuje inicjatywę, dominuje nad „kobiecym” partnerem. Odwrócenie schematu następuje trochę mechanicznie.

Subtelne akcenty romantycznych perypetii podkreśla znakomicie dobrana ścieżka dźwiękowa, złożona z klimatycznej mieszanki rockowych, anti-folkowych i alternatywnych brzmień (m.in. The Smiths, The Temper Trap, Black Lips, Simon & Garfunkel). Nie tylko oddają one nastrój ewoluującej relacji pomiędzy bohaterami, ale również stanowią istotny element narracji. Sposób opowiadania zaskakuje zresztą brawurową różnorodnością. W „500 dniach miłości” pojawiają się motywy z kumpelskiej komedii, sekwencje musicalowe (pogodna scena, w której Tom tańczy na ulicach Nowego Jorku), elementy animowanego komiksu czy fantasy (np. autobus pełen postaci Summer). Całość dopełniają eksperymenty z podziałem ekranu na kilka części, czarno-białe, bergmanowskie dramy, czytelne nawiązania do Woody’ego Allena i stylistyki wideoklipów.

Wśród formalnych harców ginie niestety psychologiczna głębia. Uroczy bohaterowie są estetycznym zlepkiem klisz, vintage’owych ciuchów, nośnikiem intensywnie zarysowanych cech charakteru, ale nie ludźmi z krwi i kości. Joseph Gordon-Levitt do spółki z Zooey Deschanel poradziliby sobie ze zdecydowanie większym aktorskim wyzwaniem. Tym bardziej, że postaci wydają się napisane specjalnie dla nich. Ekranowa chemia pomiędzy parą aktorów należy zresztą do najmocniejszych stron filmu.

Debiut Marca Webba, świetnie przyjęty na Sundance Film Festival, znajduje się gdzieś na pograniczu mainstreamu oraz kina niezależnego. Uczuciowa mozaika, ułożona z idealnie dopasowanych i zachwycających estetyką elementów, nie jest przy tym pusta. Pod atrakcyjnym opakowaniem kryje się ciepła historia, opowiedziana z wdziękiem i bez nadmiernej ckliwości.

Przewrotna zabawa konwencją komedii romantycznej, inteligentny humor, świeżość, lekkość, a przede wszystkim – ekspresyjnie budowana tęsknota za miłosną idyllą – to niezaprzeczalne atuty czarujących „500 dni miłości”. Webb pokusił się również o refleksję na temat zagubienia współczesnych dwudziestoparolatków w bliskich związkach. Unikają wyznań, zapewnień, klaryfikacji (Nie musimy niczego nazywać. – powtarza Summer), lecz tak naprawdę poszukują poczucia bezpieczeństwa, jakie dają właśnie słowa.

Organizatorzy 25. Warszawskiego Festiwalu Filmowego ujawnili pierwsze tytuły z tegorocznego programu. I to jakie tytuły! „500 dni miłości”, „Adam”, „Moon”, „Mamut” oraz „The Girlfriend Experience”. Warszawska publiczność będzie miała okazję obejrzeć produkcje pokazywane na prestiżowych festiwalach, w tym kilka gorących tytułów, które miały swoją premierę w styczniu podczas Sundance Film Festival – czyli imprezie kina niezależnego numer 1 na świecie. Czego chcieć więcej?

500 dni miłości, (500) Days of Summer, reż. Marc Webb (USA, 2009)

Tom (Joseph Gordon-Levitt), niepoprawny romantyk, zarabia na życie wymyślając dedykacje na pocztówki z życzeniami. Zrozpaczony po odejściu ukochanej dziewczyny, rezolutnej Summer (Zooey Deschanel), postanawia wrócić do tytułowych pięciuset dni, które spędzili razem. Pragnie zrozumieć, co, kiedy i dlaczego poszło nie tak w ich związku…

Słodko-gorzka opowieść o nieodwzajemnionej miłości. Porównywany do “Powrotu do Garden State” debiut reżyserski Marca Webba miał swoją premierę na Sundance Film Festival i otwierał festiwal w Locarno. Więcej o „500 dniach miłości” przeczytacie tutaj.

Adam, reż. Max Mayer (USA, 2009)

Urzekająco piękna opowieść o dopiero rodzącej się miłości w reżyserii Maxa Mayera, wyróżniona Alfred P. Sloan Feature Film Prize na Sundance Film Festival.

Tytułowy bohater (Hugh Dancy) cierpi na zespół Aspergera, zaburzenie rozwoju charakteryzuje się upośledzeniem umiejętności społecznych, ograniczoną elastycznością myślenia, ekscentrycznością zachowania itd. Adam ma problemy z odczytywaniem i rozumieniem uczuć innych ludzi. Kłopot w tym, że to facet z natury kochliwy. Wkrótce przekona się o tym Beth (Rose Byrne). Kobieta, której – dopóki nie wprowadziła się do mieszkania nad Adamem – wydawało się, że wie wszystko o miłości…

Moon, reż. Duncan Jones (Wielka Brytania, 2008)

Na „Moon” zwróciłem uwagę dzięki świetnemu plakatowi. Poster Thrillera science-fiction w reżyserii Duncana Jonesa miał w sobie coś niezwykłego: oszczędny i subtelny, perfekcyjnie łączący prostotę z dziwnie niepokojącą siłą.

Sam Bell (Sam Rockwell) wkrótce ma skończyć swój samotny pobyt na placówce Sarang na Księżycu, gdzie wydobywał cenne surowce energetyczne. Przez trzy ostatnie lata żył według restrykcyjnych zasad w zupełnym odizolowaniu, mając czas na przemyślenie błędów przeszłości. Kiedy do upłynięcia kontraktu zostają tylko dwa tygodnie, Sam odkrywa coś naprawdę dziwnego…

The Girlfriend Experience, reż. Steven Soderbergh (USA, 2009)

Steven Soderbergh o świecie luksusowych prostytutek – czyli seks a kryzys kredytowy w interpretacji jednego z ciekawszych współczesnych reżyserów.  Jego najnowszy eksperyment filmowy jest surowy, szybki i – podobno – znakomicie oddaje istotę naszych czasów. Główną rolę gra gwiazda kina porno, Sasha Grey.

Historia kilku dni z życia Chelsea – call-girl, która dostaje 2 tys. dolarów za godzinę spędzoną nie tylko na seksie, ale i na… rozmowie z klientem.

Mamut, Mammoth, reż. Lukas Moodysson (Szwecja/Niemcy/Dania, 2009)

Gael García Bernal i Michelle Williams w porównywanym do „Babel” filmie kontrowersyjnego Lukasa Moodyssona.

Tom i Ellen to pozornie szczęśliwe małżeństwo: poświęceni pracy i robieniu kariery widują się coraz rzadziej, co gorsza – zaniedbują ośmioletnią córkę Jackie. Dziewczynką zajmuje się filipińska niania, Gloria. Wyjazd Toma do Tajlandii okaże się przełomowym momentem dla całej rodziny. Mężczyzna uzmysłowi sobie, że ma dość dotychczasowego życia i potrzebuje radykalnych zmian.

O kolejnych zapowiedziach programu WFF będziemy Was informować na bieżąco.  Przypominam, że tegoroczny festiwal odbędzie się w dniach 9-18 października.

Pełne uroku i niebanalnego humoru „500 dni miłości” – a właściwie  „(500) Days of Summer” (bo oryginalny tytuł niezależnego filmu Marca Webba brzmi zdecydowanie lepiej) – zachwyciło nie tylko publiczność Sundance Film Festival, ale i wielu dziennikarzy. Pojawiały się porównania do „Powrotu do Garden State”, słowa uznania dla młodych aktorów (duet Joseph Gordon-Levitt i Zooey Deschanel) oraz debiutującego reżysera za niebanalne ujęcie tematu, lekkość w prowadzeniu historii czy znakomity dobór ścieżki dźwiękowej.

Głównym bohaterem „500 dni miłości” jest Tom (Joseph Gordon-Levitt) – niepoprawny romantyk, który zaraba na życie wymyślając dedykacje na pocztówki z życzeniami. Zrozpaczony po odejściu ukochanej dziewczyny, rezolutnej Summer (Zooey Deschanel), postanawia wrócić do tytułowych pięciuset dni, które spędzili razem. Pragnie zrozumieć, co, kiedy i dlaczego poszło nie tak w ich związku…

Firma Imperial-Cinepix zapowiedziała premierę filmu – reklamowanego jako zwariowana komedia romantyczna o młodej kobiecie, która nie wierzy w miłość, dopóki nie spotyka na swej drodze chłopaka, gotowego na wszystko, by zdobyć jej serce – na 13 listopada. Swoją drogą do tego czasu w Stanach Zjednoczonych produkcja Webba pojawi się z pewnością na DVD, zresztą już można ją „zamawiać” na Amazonie.

Tymczasem oczekiwanie na „500 dni miłości” możecie umilić sobie oglądając zwiastun, galerię zdjęć i ten świetny klip: