Horrorfestiwal.pl 2010 nieuchronnie nadchodzi! Na tydzień przed Halloween w sieci Multikno już po raz czwarty zostaną pokazane najciekawsze horrory ostatnich lat, nieprezentowane dotąd w Polsce – ani w obiegu kinowym, ani na DVD. Horrorfestiwal.pl 2010 nieuchronnie nadchodzi. Jedną z największych atrakcji tegorocznej imprezy, która odbędzie się w dniach 20-23 października, będzie z pewnością przedpremierowy pokaz „Pozwól mi wejść” w reżyserii Matta Reevesa, remake’u uznanego szwedzkiego horroru Tomasa Alfredsona.

W tym roku organizatorzy Horrorfestiwal.pl zdecydowali się zaprezentować po dwa filmy dziennie w terminie od środy do soboty włącznie. Projekcje będą się kończyć przed północą, jedynie ostatniego dnia przewidziano nieco dłużej trwającą sesję.

Wśród najbardziej oczekiwanych tytułów, jakie znalazły się w programie festiwalu, znajduje się nowy horror twórcy znakomitego „Projekt: Monster”. Tak fabułę „Pozwól mi wejść” opisuje polski dystrybutor:

Nastoletni Owen od czasu rozwodu rodziców przechodzi trudne chwile. Nielubiany w szkole, staje się coraz częstszym obiektem kpin kolegów. Czas spędza samotnie oddając się marzeniom o zemście na swych prześladowcach.

Pewnego dnia w sąsiedztwie pojawia się tajemnicza Abby. Owen zaprzyjaźnia się z dziewczyną nie zwracając początkowo uwagi na jej nietypowe zachowania: Abby wychodzi na dwór tylko po zmroku i podobnie jak Owen nie ma żadnych przyjaciół. Wkrótce okazuje się, że dziewczyna skrywa pewien mroczny sekret. W miasteczku dochodzi do brutalnych morderstw, a mieszkańcy zaczynają podejrzewać właśnie ją.

Gdy Owen odkrywa sekret przyjaciółki, rozumie, że właśnie wkroczył w nowy niebezpieczny, ale niezwykle pociągający świat przyjaźni z wampirem.

Horrorfestiwal.pl 2010 to nie tylko „Pozwól mi wejść”. Imprezę otworzą francuskie „Zęby nocy” – nakręcona niczym teledysk, pełna efektów specjalnych i makabrycznego humoru komedia wampiryczna. Dla miłośników czarnego thrillera spod znaku braci Coenów przygotowano „Kostuchę”, czyli opowieść o krwawym alpejskim przetwórcy mięsa. To właśnie na Horrorfestiwalu.pl, po raz pierwszy w Polsce, zostanie zaprezentowany na dużym ekranie film włoskiego nestora kina grozy, Lamberta Bavy – jego najbardziej wystawne dzieło, zatytułowane „Syn ducha”.

Miłośnicy krwawego horroru otrzymają „The Children”, zaś na sam koniec festiwalu przygotowano rzecz niesamowitą – wstrząsający, przewrotny horror „Rampage” Uwe Bolla. Tak jest, nie ma pomyłki, sponiewierany przez prasę, aczkolwiek wielbiony przez niemałą rzeszę fanów niemiecki reżyser nakręcił znakomity film!

W trakcie Horrorfestiwalu.pl zostanie zaprezentowany również blok filmów krótkometrażowych. Znajdą się wśród nich, po raz pierwszy w historii, filmy z Polski.

Horrorfestiwal.pl 2010 zaczyna straszyć od środy 20 października w Multikinach w całej Polsce. Szczegóły dotyczące programu imprezy i terminarza projekcji na stronie www.horrorfestiwal.pl. Serdecznie zapraszamy!

Przyznaję, że już wielokrotnie dałem się zwieść plakatom filmowym, szczególnie jeśli chodzi o kino grozy. Klimatyczne, obiecywały całkiem interesujące produkcje. Kończyło się oczywiście rozczarowaniem. Niestety, chyba nie uczę się na błędach, albo to twórcy horrorów wciąż mają ten trudny do wytłumaczenia dar i potrafią zainteresować jednym, sugestywnym plakatem. W ten sposób wpadli mi w oko „Opętani”. Horror Brecka Eisnera zwrócił moją uwagę nie zwiastunem (choć ten też prezentuje się nieźle, tylko cover utworu „Mad World” wydaje się zbyt „wyświechtany”), nie streszczeniem fabuły, ale właśnie plakatem. Dopiero po pewnym czasie zdałem sobie jeszcze sprawę, że to… nowa wersja „Szaleńców” George’a A. Romero!

„Opętani” (chociaż osobiście wolę oryginalny tytuł „The Crazies”) reklamowani są jako najnowszy film grozy twórców „Mechanika”, „Amityville” i „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną”. Tymi „twórcami” jest… Scott Kosar. W duecie z Rayem Wrightem napisał scenariusz oparty na oryginale z 1973 roku. Akcję filmu osadzono w miasteczku Ogden Marsh, które na plakacie przekornie nazwano najbardziej przyjaznym miejscem na Ziemi.

David jest szanowanym szeryfem w niewielkim miasteczku w Stanach Zjednoczonych. Na jednym z meczy bejsbolowych na boisku pojawia się znany wszystkim mieszkaniec. Intruz jest uzbrojony w naładowaną strzelbę, którą celuje w szeryfa. Zmuszony do obrony szeryf zabija go. W innej części miejscowości mężczyzna podpala swój dom, w którym wcześniej zamyka na klucz własną żonę.

Wkrótce całe miasto staje się areną krwawych wypadków i rozprzestrzeniającego się szaleństwa. Rząd w celu powstrzymania niebezpiecznej epidemii wysyła do miejscowości oddziały wojskowe, aby zlikwidowały wszystkich zarażonych. David wraz z kilkoma mieszkańcami próbuje wydostać się z zagrożonej strefy. Przed nimi najdłuższa i najstraszniejsza noc w życiu.

Główne role w „Opętanych” grają Timothy Olyphant, Radha Mitchell i Danielle Panabaker. W ekipie produkcyjnej znalazł się także operator Maxime Alexandre, który wcześniej realizował zdjęcia do kilku horrorów („Wzgórza mają oczy”, „Katakumby”, „Lustra”). Polska premiera filmu już 5 marca. Zobaczymy, co pokaże Eisner. W końcu to reżyser zapowiadanego od kilku lat remake’u „Flasha Gordona”. A to zobowiązuje.

Rok 2010 powitamy w kinach z… wampirami. Już 8 stycznia polską premierę będzie miał horror fantasy zatytułowany „Daybreakers. Świt”, a reklamowany jako zgrabne połączenie oryginalnej, trzymającej w napięciu fabuły oraz świetnych kreacji aktorskich (na ekranie pojawią się Willem Dafoe, Ethan Hawke i Sam Neill). To również zapowiedź kolejnej sagi filmowej, która – według twórców – łączy najlepsze cechy kultowego „Matrixa” i najsłynniejszej trylogii wampirycznej, czyli „Zmierzchu”. Za oceanem produkcja braci Spierig zebrała pozytywne recenzje, również jej zwiastuny (i plakaty) robią naprawdę niezłe wrażenie.

„Daybreakers. Świt” określa się mianem udanego powrotu do klasycznych opowieści o wampirach. W filmie, obok dobrze znanych mitów dotyczących tych krwiożerczych postaci, pojawiają się również całkiem nowe i oryginalne pomysły. Mocną stroną produkcji Michaela i Petera Spierigów wydaje się również stylowa realizacja. Nasz wampiryczny świat jest bardzo zimny, składa się z szarości, czerni i bieli – odbiciem tego są również kostiumy. Zbudowaliśmy na wskroś nowoczesne plany zdjęciowe, używając szarych i czarnych bloków, rozświetlonych fluorescencyjnymi jarzeniówkami. Natomiast świat ludzki – tworzący rodzaj azylu – jest o wiele cieplejszy, łagodniejszy. – opowiada scenograf George Liddle.

Także pomysł na scenariusz wypada całkiem interesująco:

Jest rok 2019. Tajemnicza plaga nawiedza Ziemię, przeobrażając większość ludzi w wampiry. Człowiek staje się bytem drugiej kategorii, gatunkiem zagrożonym – istoty ludzkie zmuszone są ukrywać się. Wampiry polują na ludzi i hodują ich, by zapewnić sobie biologiczne przetrwanie.

Wszystko zaczyna się od Edwarda Daltona, naukowca, który odmawia picia ludzkiej krwi stanowiącej pożywienie wampirów. Badacz stara się udoskonalić substytut krwi, który będzie mógł utrzymać wampiry przy życiu i pozwoli oszczędzić pozostałych na Ziemi ludzi. Ale czas i nadzieja kurczą się nieubłaganie do momentu, gdy Ed poznaje Audrey, istotę ludzką, której udało się ocaleć. Kobieta naprowadza go na ślad wstrząsającego medycznego odkrycia. Dalton – uzbrojony w wiedzę, dla zdobycia której zarówno ludzie, jak i wampiry zdolne są zabić – musi podjąć śmiertelną walkę ze swym własnym gatunkiem. Jej wynik zadecyduje o losie ludzkości.

Oby przepis braci Spierig na kino wampiryczne okazał się choćby trochę udany, bo tracę już powoli nadzieję, że w tym temacie filmowcy mają jeszcze do opowiedzenia coś interesującego i oryginalnego. Wkrótce się o tym przekonamy.

W lipcu 1999 roku na ekranach amerykańskich kin pojawił się zrealizowany za niewiele ponad 500 tysięcy dolarów horror „Blair Witch Project”. Produkcja została pokazana po raz pierwszy na Sundance Film Festival. I od razu znalazł się dla niej dystrybutor! Trzeba przyznać, że firma Artisan Entertainment miała nosa, ale i świetny pomysł na promocję. W Internecie rozpowszechniono sugestywne plotki, że obraz stanowi zapis prawdziwych wydarzeń. Niespodziewanie horror zarobił około 250 milionów dolarów, stając się jednym z najbardziej kasowych filmów w historii (biorąc pod uwagę stosunek zysku do budżetu). Po dziesięciu latach od premiery „Blair Witch Project” porównywalną, a może nawet większą furorę robi w kinach „Paranormal Activity”.

Na początek wypada zaprezentować streszczenie fabuły:

Dla młodej, dobrze zarabiającej pary koszmar rozpoczyna się w dniu, w którym wprowadza się ona do położonego na przedmieściach nowego domu. Od tej chwili towarzyszy jej przeświadczenie, iż poza nimi w domu mieszka „coś”, co nie pozwala im spokojnie żyć i uaktywnia się w nocy.

Szczególnie kiedy śpią. A przynajmniej próbują. Wrażenie to szczególnie dotyczy Katie, która przez całe życie czuła się osaczona przez paranormalne siły. Dla jej chłopaka, Micah, obsesją staje się zbadanie, co tak naprawdę dzieje się w domu. Zakręcony na punkcie nowinek technologicznych i gadżetów, Micah wydaje tysiąc dolarów na cyfrową kamerę, którą umieszcza w nogach łóżka w sypialni. Kamera ta staje się medium, które ma posłużyć do rozwikłania tajemnicy.

Zdaniem Katie paranormalne zjawisko nie jest zadowolone z takiego rozwiązania, a pojawienie się w domu nowego gadżetu powoduje jego eskalację. Kamera pracuje, podczas gdy Katie coraz bardziej oddala się od Micah, którego fascynacja zjawiskiem powoli przeradza się w obsesję. Podobnie jak Heath w „Blair Witch Project”, Micah, filmowiec z przymusu, w dochodzeniu do prawdy odznacza się niezłomną siłą i determinacją. Jednakże jego punkt widzenia, jako człowieka broniącego swojego domu, wnosi do tego nowego typu dokumentu wyjątkowy rodzaj desperacji. W końcu jest on świadkiem zdarzeń, które sprawiają, iż jego najlepsza przyjaciółka, bratnia dusza i partnerka noc po nocy i kawałek po kawałku zostaje mu odbierana.

Wielogodzinne taśmy z nagraniami są przechowywane z komisariacie policji w San Diego i służą jako dowód w sprawie.

Skoro wiadomo już, o jakim filmie mowa, pora na najważniejsze pytanie: czy mamy do czynienia z czymś, co można nazwać fenomenem „Paranormal Activity” – filmu, który kosztował zaledwie 15 tysięcy dolarów, a tylko w Stanach Zjednoczonych zarobił przez pięć tygodni ponad 100 milionów? Być może  to tylko i wyłącznie kwestia wykorzystania popularnej ostatnio paradokumentalnej stylistyki. Ma ona zwiększyć autentyzm, pozwalając widzowi uwierzyć, że ogląda na ekranie zapis prawdziwych wydarzeń. A nawet więcej – że w nich uczestniczy.

Potencjał tej formuły trzeba jednak skutecznie wykorzystać. Niestety, nie dane mi było jeszcze obejrzeć „Paranormal Activity” (dystrybutor wciąż wstrzymuje się z pokazem prasowym), jednak z przeczytanych recenzji wnioskuję, że Oren Peli podołał temu zadaniu. Większość recenzentów, ale i widzów jest zgodna – jego debiut skutecznie imituje rzeczywistość. W dodatku – co niezwykle ważne – obecność kamery w życiu bohaterów za każdym razem logicznie usprawiedliwiono. Pojawiają się co prawda zarzuty (chociażby w recenzji Bartosza Sztybora ze Stopklatki.pl), że poza sprawną zabawą formą nie ma w filmie nic interesującego, ale to już inna sprawa.

Koncepcja to jeszcze nie wszystko. Mniej więcej w tym samym czasie co „Blair Witch Project” powstał nakręcony w podobnej konwencji horror „The Last Broadcast”. Ile osób o nim słyszało? Niewiele. Cóż, nie odkryję Ameryki, jeśli napiszę, jak ważna jest promocja. W wypadku „Paranormal Activity” spece od marketingu i reklamy spisali się na medal. Inna sprawa, że zaskakująco łatwo poszło im zbajerowanie ludzi…

Film był początkowo reklamowany jako zbiór autentycznych nagrań, chociaż nie posunięto się tak daleko, jak przy „Blair Witch Project”. Postawiono na inną taktykę. Najpierw pojawiła się w mediach historia ze Stevenem Spielbergiem w roli głównej, który to miał uwierzyć, że płyta z filmem jest nawiedzona. Jednak moim zdaniem kluczem do sukcesu okazał się następny krok. Zanim „Paranormal Activity” wszedł do regularnej dystrybucji w Stanach Zjednoczonych, pokazano go o północy w kilkunastu kampusach akademickich. Widzom umożliwiono również zamówienie seansów w swoim mieście poprzez stronę internetową.

Witryna szybko zgromadziła ponad milion zgłoszeń. To wzbudziło dodatkowe zainteresowanie. Medialny szum nie cichł. Podstawy psychologii zadziałały. Ludzie poszli do kin, szczególnie, że w sieci mnożyły się entuzjastyczne informacje płynące od tych, którzy film podobno już widzieli. Zapewniło to „Paranormal Activity” tytuł najbardziej kasowego filmu grozy z kategorią „R” w ostatniej dekadzie oraz zaszczytne 22. miejsce na liście przebojów kinowych 2009 roku. A na 100 milionach dolarów z pewnością się nie skończy.

Już 20 listopada „Paranormal Activity” wejdzie na ekrany polskich kin. Pokazy przedpremierowe cieszyły się ogromnym zainteresowaniem, pierwszy weekend powinien przynieść spore wpływy. Przede wszystkim jednak wreszcie będziemy mogli ocenić, czy wrzawa przerażonych internautów i pochwały ze strony amerykańskich krytyków to wyłącznie wynik skutecznej promocji czy czeka nas w kinie grozy prawdziwy powiew świeżości. Rodzimi recenzenci przyjęli film zdecydowanie chłodniej niż można się było spodziewać.

Pojęcie polski horror rzadko pojawia się w kontekście rozmów o filmach, chyba że w formie żartu. W naszym kraju brakuje przede wszystkim tradycji kina grozy, a ostatnie próby przeniesienia gatunku na rodzimy grunt przyniosły mizerne rezultaty – wystarczy wspomnieć koszmarną „Porę mroku” Grzegorza Kuczeriszki. Dlatego wiadomość o powstaniu polskiego filmu o zombie przyjąłem raczej z ironicznym uśmiechem niż zainteresowaniem. I to był błąd. Okazuje się, że grupie Palenica Films udało się zrealizować całkiem niezłą, krótkometrażową produkcję. Zresztą przekonajcie się sami: zapraszam do obejrzenia offowego horroru „Łowca zombie” w reżyserii Pawła Palenicy.

Początkowo irytujący wstęp okazuje się dobrze wprowadzać w klimat tej do bólu konwencjonalnej, choć pomysłowo nakręconej opowiastki:

Świat został zniszczony przez wojnę atomową. Radioaktywny pył odcisnął negatywny ślad na środowisku naturalnym a co najistotniejsze przyczynił się do zmutowania wirusa Eboli, który w dziwny sposób wpłynął na organizmy martwe. Przywrócił je do życia! Niestety zmartwychwstali bardziej przypominają zwierzęta niż ludzi. Stali się dzicy, bestialscy i spragnieni świeżego ludzkiego mięsa.

Ceniony łowca umarłych z karabinem na plecach przemierza zgliszcza, które pozostały po dawnym świecie, w poszukiwaniu kolejnych zleceń.

Warto przypomnieć, że Palenica już raz zmierzył się z horrorem o zombie…

…jednak – moim zdaniem – „Łowca zombie” jest produkcją znacznie bardziej interesującą niż utrzymani w komediowej konwencji „Gliniarze z Meksyku”, szczególnie pod względem realizacyjnym. Trzeba przyznać, że dzięki osadzeniu akcji w spowitej mgłą, mrocznej, postindustrialnej scenerii, młodym twórcom udało się zbudować specyficzną atmosferę grozy. Duża w tym zasługa sprawnej pracy kamery i efektom specjalnym na zaskakująco (jak na polskie warunki) wysokim poziomie. Mimo kilku niedociągnięć, sam pomysł warto byłoby rozwinąć w dłuższą fabułę. Panie Pawle, co Pan powie na pełny metraż?

Czy marwti, zamiast zwyczajnie gnić, wstaną ze swoich pierdolonych grobów jeszcze raz?

Już po raz trzeci kina sieci Multikino i Silver Screen zapraszają widzów w całej Polsce na Horrorfestiwal.pl. Tegoroczna edycja imprezy, której ideą jest przedstawienie najciekawszych osiągnięć horroru z ostatnich lat, skupia się głównie – jak mówi dyrektor artystyczny, Piotr Mańkowski – na dziełach młodych, aczkolwiek utalentowanych twórców. Zaprezentowane zostaną produkcje z różnych zakątków świata, niepokazywane dotąd na polskich ekranach ani w dystrybucji DVD. Atrakcją pierwszej nocy Horrorfestiwalu.pl będzie jedyny w Polsce, przedpremierowy pokaz najnowszej, szóstej już części kultowej „Piły”, której ogólnopolska premiera zaplanowana została na 23 października (piątek).

Wśród pokazów odbywającego się w dniach 22-24 października Horrorfestiwalu.pl odnaleźć można zarówno klasyczne filmy grozy, jak i tytuły z dużą dawką czarnego humoru oraz – co stanowi nowość tegorocznej edycji – kilkudziesięciominutowy blok horrorów krótkometrażowych. Produkcje pokazywane na festiwalu będą oceniane przez jury złożone z uznanych specjalistów gatunku pod przewodnictwem Andrzeja Kołodyńskiego. Dla najlepszego zdaniem jury filmu przewidziano specjalne wyróżnienie -  Złotą Czaszkę.

Podczas Horrorfestiwalu.pl zobaczyć będzie można następujące filmy:

Diagnosis: Death, reż. Jason Stutter (Nowa Zelandia, 2009)

Andre i Julia zgłaszają się na ochotników jako króliki doświadczalne do testowania nowego leku. Oboje zostają zamknięci na weekend w klinice prowadzonej przez szalonego doktora Cruise’a. Gdy leki zaczynają działać, bohaterowie doznają niezwykłych wizji. Nie mają jednak pewności, czy są one spowodowane skutkami ubocznymi terapii, czy też klinika i doktor Cruise skrywają mroczny sekret…

Film „Diagnosis: Death”, bardzo przypominający kiwi-horrory wyreżyserowane przez Petera Jacksona, w idealnych proporcjach łączy czarną komedię z elementami klasycznego horroru. Doskonałą rozrywkę zapewni z pewnością obsada, znana z popularnego serialu „Flight of the Conchords” i zespołu muzycznego o tej samej nazwie. Dość powiedzieć, że to właśnie obaj muzycy tworzący grupę, Bret McKenzie i Jemaine Clement, byli główną siłą sprawczą przy powstawaniu „Diagnosis: Death”.

Piła VI, Saw VI, reż. Kevin Greutert (USA/Kanada/Wielka Brytania/Australia, 2009)

Kolejna, szósta odsłona kultowej już serii horrorów. Tym razem reżyserię filmu powierzono Kevinowi Greutertowi, który był montażystą poprzednich części. Widzowie Horrorfestiwal.pl już w nocy z 22 na 23 października, dokładnie o 0.01, będą mogli się przekonać, czy „Piła VI” rzeczywiście – jak zapowiada producent Mark Burg – jest dużo brutalniejsza niż poprzednie pięć części. O ile to w ogóle możliwe.

Tuż po śmierci agenta specjalnego Petera Strahma staje się jasne, że to detektyw Mark Hoffmann stał się niepokonanym następcą Jigsawa. Jednak kiedy FBI wpada na jego tron, Hoffmann jest zmuszony do uruchomienia najnowszej śmiercionośnej gry, a wielki plan Jigsawa ma wreszcie szansę zostać całkowicie zrozumianym…

Sauna, Sauna, reż. Antti-Jussi Annila (Finlandia, 2008)

Rok 1595. Dwaj bracia, Knut i Erik, należą do komisji wyznaczającej granicę po wojnie szwedzko-rosyjskiej. Przebiega ona przez bagienne tereny dzisiejszej Finlandii. W przeszłości bracia pozostawili tu bez ratunku pewną dziewczynkę, skazując ją tym samym na śmierć. Teraz jej duch powraca, aby dokonać zemsty. Uciekając przed zjawą bracia trafiają w lesie na opuszczoną saunę. Zgodnie z fińskimi wierzeniami, mają nadzieję obmyć się z grzechu i uwolnić od przekleństwa przeszłości…

Chociaż Skandynawia już na dobre zadomowiła się na międzynarodowej mapie horroru, akurat Finlandia nie słynęła dotąd z filmów grozy. Prawdziwym odkryciem okazała się właśnie bogata w filozoficzne rozważania, pełna niedopowiedzeń i symboli „Sauna”. Mroczną atmosferę udało się reżyserowi zbudować również dzięki wykorzystaniu naprawdę surowego, brudnego i przerażająco pustego krajobrazu.

Open Graves, reż. Álvaro de Armiñán (USA/Hiszpania, 2009)

W ręce grupy studentów wpada starodawna i tajemnicza gra planszowa o nazwie Mamba. Nie wiedzą, że zwycięzcy zyskują możliwość spełnienia swoich życzeń, natomiast przegrani – zostają skazani na śmierć. Bieg wydarzeń może zmienić jedynie młody surfer Jason, który odnalazł grę.

„Open Graves” to pierwszy obraz samodzielnie zrealizowany przez Álvara de Armiñána, który wcześniej współpracował z wieloma sławami hiszpańskiego kina (m.in. z Pedro Almodóvarem). Horror często opisywany jako bardzo udany miks „Oszukać przeznaczenie” z „Jumanji” utrzymano w podobnej konwencji co popularna seria filmów grozy o przerażającym przeczuciu.

Visions, reż. Luigi Cecinelli (Włochy, 2009)

Wielu krytyków porównuje „Visions” Luigiego Cecinelliego do twórczości Dario Argento, pokazując silne związki z włoska tradycją horroru (gatunek giallo). Mamy więc pewność, że film będzie wyjątkowo krwawy i okrutny (szczególnie dla pięknych bohaterek), na ekranie ujrzymy detektywa tropiącego mordercę w czarnych rękawiczkach (i używającego brzytwy jako narzędzia zbrodni), którego tożsamość zostanie ujawniona dopiero w finale.

Po urazie, jakiego doznał wypadku samochodowym, Matthew cierpi na amnezję. Starając się dowiedzieć czegoś więcej o swoim życiu, dociera do archiwum pewnego doktora. Z przechowywanej w nim dokumentacji dowiaduje się o tajemniczej i nierozwiązanej sprawie seryjnego zabójcy. Odtąd bohater zaczyna mieć przerażające wizje, w których widzi ofiary owych zbrodni…

Dying Breed, reż. Jody Dwyer (Australia, 2008)

Nina, studentka zoologii, wyrusza na Tasmanię, aby na przekór popularnym opiniom udowodnić, że wilk workowaty (znany powszechnie jako diabeł tasmański) nie jest gatunkiem całkowicie wymarłym. Jednak podczas ekspedycji niespodziewanie natrafia na… potomków Alexandra Pearce’a, dziewiętnastowiecznego skazańca, który zasłynął ze swoich kanibalistycznych zamiłowań.

„Dying Breed” przyciąga uwagę widza przede wszystkim bardzo brutalnymi i krwawymi scenami oraz niesamowitymi plenerami – zamiast pracować w udającym las studio, reżyser Jody Dwyer zdecydował się zrealizować zdjęcia w tasmańskich puszczach. W jedną z głównych ról wcielił się Leigh Whannell, znany miłośnikom kina grozy z pierwszej części kultowej „Piły”.

My Name is Bruce, reż. Bruce Campbell (USA, 2007)

Bruce Campbell, legenda horrorów (i nie tylko) klasy B, obsadza się w roli głównego bohatera, czyli… siebie samego! Znakomicie przyjęty przez krytyków „My Name is Bruce” to swoisty pastisz „Martwego zła”, od którego zaczęła się kariera aktora.

Grupa nastolatków z małego górniczego miasteczka w Oregonie dewastuje groby chińskich górników. Prowokują tym chińskiego boga wojny i obrońcę zmarłych, Guan-di, do zemsty. Chcąc ratować mieszkańców mieściny, młody Jeff porywa swego idola – gwiazdę filmów klasy B – i próbuje zmusić go do walki z demonem. Sprawy zaczynają przybierać nieoczekiwany obrót, gdy aktor przekonuje się, że cała historia nie jest żartem wymyślonym przez jego menedżera, a Guan-di to groźny i całkiem realny potwór…

Trailer Park of Terror, reż. Steven Goldmann (USA, 2008)

Sześcioro licealistów pod opieką pastora wraca z górskiego obozu. Podczas burzy autobus, którym podróżują, ulega wypadkowi. Odcięci od świata w samym środku zapomnianego i owianego legendami Trucker’s Triangle, szukają schronienia opuszczonym polu kempingowym. Gdy zachodzi słońce, z pozoru spokojne miejsce zamienia się w prawdziwą rzeźnię…

Film – uznawany przez krytyków za dzieło bliskie dokonaniom Roba Zombiego, jednak znacznie bardziej widowiskowe – powstał na podstawie serii krwawych komiksów wydawnictwa Imperium Comics pod tym samym tytułem. Steven Goldmann umieścił w „Trailer Park of Terror” wiele postaci żywcem wyjętych z metalowych koncertów. Nic dziwnego – reżyser zajmował się przez lata realizacją rockowych teledysków.

Harmonogram pokazów

Dzień 1: 22 października (czwartek), godz. 20

Diagnosis: Death

Best of Horror Shorts

Piła VI – przedpremierowo!

Dzień 2: 23 października (piątek), godz. 20

Sauna

Open Graves

Visions

Dzień 3: 24 października (sobota), godz. 22

Dying Breed

My Name is Bruce

Trailer Park of Terrors

Uwaga, wszystkie filmy z wyjątkiem „Piły VI” grane są z nośnika DVD.

Szczegółowe informacje na temat programu, biletów i karnetów na Horrorfestiwal.pl 2009 znajdziecie na oficjalnej stronie festiwalu www.horrorfestiwal.pl.

Od czasu do czasu zdarza się, że niskobudżetowe kino grozy robi oszałamiającą karierę w amerykańskich kinach. Tak było z „Blair Witch Project”, tak było z „Piłą”, zresztą przykładów można by przytoczyć znacznie więcej. Wszystko wskazuje na to, że dołączy do nich tajemniczy horror „Paranormal Activity” Orena Peli, zrealizowany w konwencji mockumentary. Świadczą o tym nie tylko świetne recenzje, lecz przede wszystkim niezwykle żywe reakcje publiczności na pokazach: zatrwożeni widzowie próbują ostrzec bohaterów o zbliżającym się zagrożeniu. Po sieci krążą plotki, że w sukces filmu zamieszane są nadprzyrodzone moce…

„Paranormal Activity” przedstawia zmagania szczęśliwej pary – Katie i Micah podejrzewają, że ich dom jest nawiedzony przez złego ducha. Postanawiają zainstalować kamerę, by rejestrowała wszystko, co dzieje się dookoła, gdy oni śpią…

Jeśli wierzyć pierwszym recenzjom, debiutującemu reżyserowi udało się skutecznie wykorzystać potencjał ogranych schematów kina grozy, wytworzyć niezwykłą atmosferę i więź pomiędzy widzem a bohaterami. Przede wszystkim jednak – Oren Peli rozumie funkcjonowanie mechanizmów strachu, a to podstawa zrealizowania dobrego horroru.

Przy okazji większości tekstów dotyczących „Paranormal Activity” przytacza się opowieść Stevena Spielberga. Podobno po obejrzeniu przeglądówki z horrorem w swoim domu reżyser zauważył, że drzwi pustej sypialni… nieoczekiwanie zatrzasnęły się od środka. Do ich otwarcia potrzebny był ślusarz. Po tym wydarzeniu Spielberg chciał jak najszybciej pozbyć się nagrania. Ile w tym prawdy, a ile marketingowej ściemy (w końcu dystrybucją zajmuje się studio DreamWorks Pictures) – trudno ocenić.

W każdym razie – na horyzoncie pojawił się intrygujący projekt. Co prawda powstał już w 2007 roku, ale dopiero teraz doczeka się oficjalnej premiery kinowej. „Paranormal Activity” trafi także do Polski. Jego premierę zaplanowano na połowę listopada. Dystrybutor zachęca jednak widzów do działania: zamawiając „Paranormal Activity” na oficjalnej stronie produkcji, w zakładce Demand it!, mamy szansę przyspieszyć pojawienie się filmu na ekranach naszych kin. Do dzieła!