Premierowym pokazem filmu „Skóra, w której żyję” w reżyserii Pedro Almodóvara zakończył się 11. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty. Wcześniej ogłoszono laureatów wszystkich konkursów. W najważniejszym i najgoręcej komentowanym, czyli Międzynarodowym Konkursie Nowe Horyzonty, triumfowała Athina Rachel Tsangari i jej „Attenberg”. Nagrodę publiczności otrzymała, to zbieg okoliczności, „Nagroda”. Poznaliśmy też pierwsze atrakcje programu przyszłorocznej edycji festiwalu!

Podczas tegorocznej edycji festiwalu odbyło się pięć konkursów: Międzynarodowy Konkurs Nowe Horyzonty, Międzynarodowy Konkurs Filmy o Sztuce, Konkurs Nowe Filmy Polskie, Konkurs Europejskie Filmy Krótkometrażowe oraz Konkurs Polskie Filmy Krótkometrażowe.

W Międzynarodowym Konkursie Nowe Horyzonty spośród 14 filmów międzynarodowe jury w składzie Anocha Suwichakornpong, Denis Côté, Hugo Vieira da Silva, Frédéric Boyer, Mariusz Grzegorzek przyznało Grand Prix festiwalu oraz 20 tys. euro greckiemu filmowi „Attenberg” Athiny Rachel Tsangari. Specjalne wyróżnienie otrzymał „Grabarz” Sándora Kardosa. Nagrodę The International Film Guide otrzymał obraz „Ruchy Browna” w reżyserii Nanouki Leopold.

Po raz drugi w historii festiwalu krytycy filmowi, zrzeszeni w Międzynarodowej Federacji Krytyków Filmowych, przyznali prestiżową nagrodę FIPRESCI, którą otrzymał „Grabarz” Sándora Kardosa. W jury FIPRESCI zasiedli Carmen Gray, Kira Taszman i Anita Piotrowska. Natomiast festiwalowa publiczność najlepszym filmem ogłosiła debiut argentyńskiej reżyserki Pauli Markovitch zatytułowany „Nagroda” ze zdjęciami Wojciecha Staronia.

W międzynarodowym Konkursie Filmów o Sztuce międzynarodowe jury w składzie Roee Rosen, Gaspard Kuentz, Cédric Dupire, Tomasz Budzyński, Werner Nekes przyznało nagrodę 10 tys. euro filmowi „Arirang” autorstwa Kim Ki-Duka. Wyróżnienie Specjalne przypadło filmowi „Pyuupiru” Daishi Matsunagiego.

Filmy „Attenberg”, „Arirang”, „Grabarz” oraz „Nagroda” mają zagwarantowaną dystrybucję w Polsce.

W Konkursie Nowe Filmy Polskie, Wrocławską Nagrodę Filmową w wysokości 100 tys. złotych, ufundowaną przez Prezydenta Wrocławia, decyzją jury, uhonorowano film Anki i Wilhelma Sasnal „Z daleka widok jest piękny”. Nagrodę Marszałka Województwa Dolnośląskiego w wysokości 40 tys. złotych za najlepszy debiut otrzymał Jan Komasa za „Salę samobójców”. Międzynarodowe Jury obradowało w składzie Györgi Pálfi, Martin Blaney, Dimitri Eipides.

W konkursie Europejskie Debiuty Krótkometrażowe w kategorii animacja zwyciężył film „Jestem cały”, za najlepszy dokument festiwalowa publiczność uznała film „Szef” Yuri Ancaraniego, a najwięcej głosów w kategorii fabuła zdobył „Uciekinier” Victora Carreya.

W konkursie Polskie Filmy Krótkometrażowe zwycięzców również wybrała festiwalowa publiczność. Za najlepszą animację uznano „Drżące trąby” w reżyserii Natalii Brożyńskiej. Spośród filmów dokumentalnych wyróżniono „3 dni wolności” Łukasza Borowskiego, a film „Basia z Podlasia” w reżyserii Aleksandra Dembskiego zdobył tytuł najlepszej fabuły.

W trakcie 11 dni zaprezentowano 483 filmy, pochodzące z 44 krajów (w tym 228 filmów pełnometrażowych), a w festiwalu uczestniczyło ponad 111 tysięcy widzów. Do Wrocławia przyjechało 157 reżyserów filmowych, aktorów, producentów, agentów sprzedaży i dystrybutorów filmowych z zagranicy, oraz 241 gości z branży polskiej. Wydarzeniem była również wizyta Ashgara Farhadiego, twórcy „Rozstania”, zdobywcy Złotego Niedźwiedzia na tegorocznym Berlinale.

Podczas 11. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty retrospektywy reżyserskie mieli: Terry Gilliam, Andrzej Munk, Jack Smith, Bruno Dumont, Mariusz Wilczyński, Werner Nekes. Festiwalowa publiczność mogła poznać współczesne oblicze kina norweskiego oraz twórczość wybitnej reżyserki Anji Breien. Pokazy odbyły się w ramach projektu Norwegia bez granic. W sekcji Nocne szaleństwo zaprezentowano przegląd kultowych midnight movies. Po raz pierwszy w Polsce pokazano japońskie kino różowe (pinku eiga). Wielką popularnością cieszył się również przegląd czerwonych westernów.

12. edycja Nowych Horyzontów odbędzie się w dniach 19-29 lipca 2012. Podczas kolejnej odsłony festiwalu zostanie zaprezentowany przegląd kinematografii meksykańskiej oraz retrospektywa twórczości jej znakomitego przedstawiciela Carlosa Reygadasa. Bohaterami innych retrospektyw będą legendarny serbski reżyser Dušan Makavejev, austriacki twórca Ulrich Seidl oraz autor filmów awangardowych Peter Tscherkassky.

Horror fantasy „Łowca trolli” to bezpretensjonalna rozrywka, czyli nowohoryzontowy unikat. To podmuch orzeźwienia prosto z Norwegii, bardzo potrzebny w salach wypełnionych duchotą przeintelektualizowanego czy artystowskiego kina. Nic dziwnego, że publiczność we Wrocławiu przyjęła tę produkcję z ogromnym entuzjazmem. Wcześniej film spodobał się także za oceanem. Ba, w Hollywood planowany jest już remake!

W „Łowcy trolli” z powodzeniem połączono dwie konwencje, niezwykle popularne we współczesnych horrorach i kinie science-fiction, czyli found footage i mockumentary. Koncepcja fabuły jest bardzo prosta: oglądamy zapis intrygującego materiału wideo zrealizowanego przez troje studentów, który wpadł w ręce reżysera. To, co zaczyna się jak niewinne zadanie reporterskie, kończy się na śmiertelnie niebezpiecznym spotkaniu z największą tajemnicą Norwegii. Okazuje się bowiem, że tajemniczy myśliwy, którego nieustępliwi bohaterowie śledzą przez kilka dni z kamerą w związku z oskarżeniami o kłusownictwo, to pracujący na zlecenie rządu… łowca trolli.

W przeciwieństwie do twórców „Blair Witch Project” czy ”Paranormal Activity”, reżyser André Øvredal nie stawia na przerażenie widza za wszelką cenę. Kręci wciągającą parodię, zręcznie balansując na granicy grozy i kina klasy B. Unika przy tym przesadnej tandety i śmieszności. Wręcz przeciwnie, buduje zaskakująco spójną wizję rzeczywistości - wraz z bohaterami poznajemy tajniki pracy łowcy i sposoby, jakimi rząd ukrywa wstrząsającą prawdę o istnieniu trolli zagrażających życiu obywateli.

Pełna absurdu, czarnego humoru i widowiskowych momentów całość znakomicie wpisuje się w filmowy portet Norwegii – skandynawskiego kraju i jego osobliwych mieszkańców, w którym pod pozorami surowego ładu i dobrobytu kryją się mroczne tajemnice.

Przemysław Wojcieszek, twórca „Głośniej od bomb” i „Doskonałego popołudnia”, który przed rokiem otrzymał Wrocławską Nagrodę Filmową w konkursie Nowe Kino Polskie za „Made in Poland”, zaprasza na HDSLR-ową rewolucję. W czwartek (28 lipca) o północy we wrocławskim kinie Helios (sala 6) niepokorny reżyser zdradzi szczegóły swojego najnowszego projektu zatytułowanego „Dziedzictwo”.

Kino w Polsce jest domeną bogatych i sytych. Konwencjonalna produkcja filmowa, na straży której stoi państwo, należy do aparatu represji. Kino nie jest i nigdy nie było bronią uprzywilejowanych i sytych. Jest bronią wykluczonych i biednych. Akt niezależnej kreacji zamieniamy w akt agresji wobec systemu, który eliminuje to, co nie mieści się w jego neoliberalnych ramach. Używamy do tego aparatów HDSLR, obiektywów i kart pamięci. Nazywam to rewolucją.

Kino jest wielkie. Kino jest natchnione. Kino jest uniwersalne. Kino jest tanie. Kino jest powszechne. Kino jest demokratyczne jak jeszcze nigdy w swojej historii. Kino jest święte. Kino jest Kościołem, który przyjmuje wszystkich. Kino nie wyklucza nikogo. Kino nie uznaje żadnych reguł, żadnych barier. Dla kina nie istnieje pojęcie cenzury. Kino nie powstaje w wyniku decyzji urzędnika. Kino wynika z talentu. Kino wynika z pasji. Kino wynika z miłości. Kino wyzwala ze strachu, ze słabości, z uczucia wykluczenia. Kino jest wieczne. Kino jest intelektualne. Kino jest plebejskie. Kino jest ucieczką. Kino jest bronią. Kino jest permanentną rewolucją bez ofiar. Kino jest na klatce taśmy 35/16/8mm. Kino jest na karcie pamięci. Kino nie oczekuje niczego. Kino oddaje wszystko. Kino jest dziś na sali kinowej, na ekranie laptopa, na wyświetlaczu komórki. Kino przechodzi z rąk do rąk jak chleb. Kino jest życiem. Kino jest chwilą. Kino jest oddechem. Kino jest wolnością. Kino jest wszędzie.

Przemysław Wojcieszek

Co napisać o filmie, o którym niewiele potrafi powiedzieć sam twórca? Reżyser F.J. Ossang w kilku pokrętnych zdaniach zaprosił widzów na projekcję, ale – wbrew zapowiedziom – nie spotkał się z nimi po seansie. Podobno nie zdążyłby wtedy na samolot. Może to i lepiej, bo publiczność pożarłaby go żywcem. „Dharma Guns” reprezentuje bowiem wszystko, co w Konkursie Nowe Horyzonty najgorsze. To grafomański pseudoeksperyment.

Zazdroszczę Piotrowi Kletowskiemu, który w festiwalowym katalogu opisał „Dharma Guns”, że zrozumiał fabułę tego z pozoru intrygującego, czarno-białego filmu. To prawdziwe wyzwanie! Scenariusz stanowi zlepek scen, a kolejnych bezsensownych zwrotów akcji nie uzasadnia nawet zastosowanie struktury koszmaru sennego. W dystopijnej rzeczywistości rozgrywa się pełna absurdu opowieść o spisku organizowanym przez tytułowych rebeliantów, eksperymentach z ludzką psychiką i wielkiej miłości. Na ekranie oglądamy halucynacyjną wizję reżysera będącą, dla dociekliwego krytyka, metaforą poszukiwania tożsamości.  

Początek „Dharma Guns” może się niektórym kojarzyć z twórczością Guya Maddina, ale to porównanie zupełnie na wyrost. Reżysera nie ratują zupełnie próby zabawy konwencjami czy szereg odwołań filmowo-literackich. Czego tu nie ma: powieści grozy z Lovecraftem na czele, kino noir, Kafka, „Alphaville”, a nawet cytaty ze staroegipskiej „Księgi Umarłych”. Do tego umiłowanie do estetyki niemieckiego ekspresjonizmu, klasyki science-fiction, a nawet stylistyki teledysków, które zaowocowało akurat kilkoma udanymi sekwencjami z dynamiczną muzyką.

Gwoździem do trumny okazują się irytujące dialogi deklamowane przez mdłych odtwórców głównych ról, jakby pozbawionych reżyserskiej kontroli. Ani to pastisz, ani kino poetyckie. Zupełny bełkot.

Uff, Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty uroczyście wkroczył dziś w drugą dekadę! Wrocławski festiwal od lat konsekwentnie prezentuje kino autorskie, filmy poszukujące nowego języka, ciekawej formy, tematów nieobecnych w produkcjach głównego nurtu. Imprezę otworzyło „Rozstanie” Asghara Farhadiego, film nagrodzony w tym roku Złotym Niedźwiedziem na festiwalu w Berlinie.

Irański reżyser, znany polskiej publiczności m.in. z „Co wiesz o Elly?”, pokazuje ponownie pełen pęknięć i rys obraz swojego społeczeństwa. Drugim filmem otwarcia jest „Pewnego razu w Anatolii” Turka Nuri Bilge Ceylana – zdobywca tegorocznej nagrody Grand Prix na festiwalu w Cannes.

Kurczy się mapa miejsc, gdzie bezkompromisowi twórcy mogą pokazywać swoje odważne filmy – pisze Roman Gutek w liście do uczestników festiwalu. – Mam świadomość, że musimy wykonać jeszcze dużą pracę, ale wierzę, że za kilka lat to właśnie Wrocław będzie kojarzony w świecie z miejscem, prezentującym niekonwencjonalne filmy.

W programie tegorocznej edycji znajdą się 483 filmy, w tym aż 223 to filmy pełnometrażowe. Nowe Horyzonty 2011: 10 filmów, których nie można przegapić – poznaj najciekawsze propozycje festiwalu!

Obok konkursów i stałych festiwalowych sekcji, organizatorzy tegoroczne przeglądy: „Za różową kurtyną” (japońskie kino erotyczne pinku eiga), ‘Round Midnight (kultowe midnight movies), Czerwone westerny, współczesne kino norweskie oraz przeglądy twórczości Andrzeja Munka, Terry’ego Gilliama, Mariusza Wilczyńskiego, Anji Breien, Jacka Smitha i Wernera Nekesa. Zapraszamy na spotkania z twórcami, panele dyskusyjne, wystawy, koncerty w klubie festiwalowym T-Mobile Music.

Bilety na filmy, koncerty i wydarzenia specjalne w ramach 11. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty można nabyć w Centrum Festiwalowym w Teatrze Lalek we Wrocławiu na Placu Teatralnym 4. Kasy Centrum Festiwalowego czynne są w godzinach 9.00-21.00 (przerwa 14.45-15.15).

Moja łódź podwodna, Submarine, reż. Richard Ayoade (USA, Wielka Brytania 2010)

Ten film uchwyci moje specyficzne cechy, na przykład pokaże, jak uwodzę moją koleżankę z klasy za pomocą siły umysłu. Będą ujęcia śmigłowców. Będą zdjęcia w zwolnionym tempie, ale także momenty transcendencji, gdy wyleczę ojca z depresji. Znając mnie, a znam się nieźle, zdziwię się, jeśli film będzie trwał krócej niż trzy godziny. Informacja dla prasy: przy opisywaniu filmu należy używać przymiotników „olśniewający” i „porywający”, a także zwrotu „epokowe osiągnięcie” - tak opowiada o filmie jego bohater, 15-letni Olivier. I ton tej wypowiedzi wiele mówi o pełnometrażowym debiucie Richarda Aoyade’a.

Lęk wysokości, reż. Bartek Konopka (Polska, 2010)

Bartosz Konopka jest ryzykantem. Każdy fałszywy, nieprzemyślany ruch mógł spowodować, że jego fabularny debiut przerodziłby się w, tak przecież niepożądaną przez poważnego odbiorcę, ckliwość i łzawość. Ale „Lęk wysokości” unika czyhających nań pułapek. Pozostaje przejmującym autorskim zapisem relacji między synem a ojcem, gdzie pierwszy jest dobrze sytuowanym karierowiczem, a drugiego stopniowo degraduje rozwijająca się choroba psychiczna.

Walk Away Renée, reż. Jonathan Caouette (USA, Francja, Belgia, 2011)

„Walk Away Renée” powtarza formułę genialnego debiutu Jonathana Caouette’a, filmu „Tarnation”. Tym razem jednak twórca kamerę skierował na swoją matkę, cierpiącą na chorobę dwubiegunową. Podobnie jak w „Tarnation” autor konstruuje opowieść z materiałów archiwalnych, swoich własnych home movies, taśm nakręconych przez znajomych rodziny i zdjęć z podróży z matką zarejestrowanych podczas jej przeprowadzki z Teksasu do Nowego Jorku (które budują strukturę filmu, pozwalając wpisać go tym samym w nurt kina drogi).

Skóra, w której żyję, La piel que habito, reż. Pedro Almodóvar (Hiszpania, 2011)

„Skóra, w której żyję” to dla Pedro Almodóvara ważny film. Po latach wierności konwencji melodramatu hiszpański mistrz eksperymentuje z gatunkami (…). Jednak wiara w miłość i siłę namiętności pozostaje u Hiszpana niezmienna. Bohaterem filmu jest chirurg plastyczny, który trzyma w zamknięciu piękną Ewę. Kim jest tajemnicza kobieta? Jakie stosunki łączą ją z lekarzem? Prawda okaże się bardziej szokująca niż najśmielsze przypuszczenia.

Attenberg, reż. Athina Rachel Tsangari (Grecja, 2010)

23-letnia Marina (nagrodzona na festiwalu w Wenecji za najlepszą żeńską rolę Ariane Labed) mieszka z ojcem w typowym fabrycznym miasteczku nad morzem. Ponieważ ludzie wydają jej się dziwni i odpychający, zawsze zachowuje dystans. Woli poznawać swoje otoczenie poprzez piosenki zespołu Suicide, dokumenty o ssakach Davida Attenborough oraz lekcje wychowania seksualnego, które otrzymuje od swojej jedynej przyjaciółki, Belli.

Król wyspy skazańców, Kongen av Bastøy, reż. Marius Holst (Norwegia, Francja, Szwecja, Polska, 2010)

Bastøy to wyspa leżąca w fiordzie Oslo, na której od 1900 do 1970 roku działał dom poprawczy dla chłopaków w wieku od 11 do 18 lat. Pierwotnym celem powstania instytucji była resocjalizacja i edukacja skierowanych do niej młodocianych przestępców. Okazało się jednak, że wykorzystywano ich głównie do pracy, znęcając się nad nimi fizycznie i psychicznie. W 1915 roku wybuchł w ośrodku bunt. „Król wyspy skazańców” jest opowieścią opartą na tamtych zdarzeniach i kolejnym obrazem w karierze Holsta opisującym świat nastoletnich chłopaków. Tym razem motywem przewodnim jest dojrzewanie do walki o godność i wolność.

Code Blue, reż. Urszula Antoniak (Holandia, Dania, 2011)

Fragmenty opisów filmów pochodzą z katalogu z oficjalnej strony www.nowehoryzonty.pl.

Wśród różowych filmów możemy znaleźć dramaty, komedie, horrory, kino akcji i samurajskie – i często okazuje się, że seks jest jedynie pretekstem do poruszania zupełnie innych tematów. Podczas 11. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty we Wrocławiu zobaczymy więc filmy ciekawe pod wieloma względami. Po pierwsze, ukazujące japońskie, zupełnie różne od europejskiego, spojrzenie na erotykę. Po drugie, poruszające tematy daleko wykraczające poza erotykę oraz mimo małego zazwyczaj budżetu, zrealizowane z wielką dbałością o techniczną stronę produkcji.

Pinku eiga można zdefiniować jako film różowy, inaczej – erotyczny. Filmy pink to produkcje niskobudżetowe, czasami wręcz amatorskie, trwające zazwyczaj 60 minut, obfitują w sceny erotyczne. Produkują je malutkie i co istotne niezależne wytwórnie, a pokazywane są w specjalnych kinach.

Wielu cenionych japońskich filmowców (m.in. Kiyoshi Kurosawa oraz Masayuki Suo) rozpoczynało swoje reżyserskie kariery od realizacji filmów pinku eiga. Nurt ten nie jest również obcy bardziej eksperymentalnym twórcom kina takim jak Hiryouki Oki czy Sion Sono. Warto dodać, że w żadnym innym kraju nurt seksploatacji nie odegrał tak znaczącej roli jak w Japonii.

Premierą na festiwalu będzie miał polski przekład kanonicznej książki Jaspera Sharpa „Za różową kurtyną. Historia japońskiego kina erotycznego”. To wyczerpująca prezentacja pinku eiga – awangardowego kina erotycznego z Japonii. Autor opisuje obrzeża współczesnej kinematografii japońskiej, odnosząc je do szerszego tła kulturowego, społecznego i politycznego. Pokazuje, w jaki sposób w pinku eiga kultura wysoka przeplata się z kinem ekscesu, tworząc jedyne w swoim rodzaju, kontrowersyjne i niejednoznaczne zjawisko estetyczne.

W programie przeglądu znalazły się produkcje o intrygująco brzmiących tytułach „Apartamenty wdowy: Noc wielkich bolesnych cycków”, „Wagonowy prześladowca: Inspekcja bielizny” czy „Panna Brzoskwinka: Brzoskwiniowa słodycz ogromnych piersi”.

Uwaga: filmy prezentowane w cyklu „Za różową kurtyną” mogą wzbudzać kontrowersje ze względu na treść i przekaz i przeznaczone są dla widzów dorosłych.

Wrocławska publiczność będzie mogła obejrzeć wszystkie pełnometrażowe dzieła Terry’ego Gilliama, od tych tworzonych w Wielkiej Brytanii wraz z członkami legendarnej grupy komików („Żywot Briana”, „Monty Python i święty Graal”), przez szalone komedie przygodowe („Bandyci czasu”, „Przygody barona Münchausena”), orwellowską, przewrotną wizję totalitarnej rzeczywistości „Brazil”, nakręcone w Stanach Zjednoczonych, kultowe „The Fisher King”, „12 małp” i „Las Vegas Parano”, po zrealizowane z wizualnym rozmachem autorskie baśnie „Nieustraszeni bracia Grimm”, „Kraina traw” i „Parnassus”.

W programie przeglądu znalazł się również dokument o Gilliamie, „Zgubiony w La Manchy”, opowiadający o przygotowaniach do niezrealizowanego projektu „Człowiek, który zabił Don Kichote’a” oraz krótkie metraże, w tym – pokazywana po raz pierwszy w Polsce – „Świetna rodzina”.

Podczas festiwalu będzie mieć premierę książka „Wunderkamera. Kino Terry’ego Gilliama” pod redakcją Kuby Mikurdy. To zbiór osiemnastu tekstów autorstwa młodych polskich krytyków filmowych. Oprócz artykułów przyglądających się twórczości Gilliama w najróżniejszych kontekstach (od musicalu, przez estetykę neobarokową, tradycję animacji surrealistycznej i kino gatunków, po politykę fantazji i mitologię współczesnej Ameryki), zbiór zawiera sześć obszernych dyskusji poświęconych konkretnym filmom, a także rozmowę z Terrym Gilliamem, w której reżyser odpowiada na pytania autorów.

Kino Terry’ego Gilliama to także oryginalny projekt edytorski – książkę zaprojektował artysta i teoretyk sztuki Jakub Woynarowski.

Ogółem w programie festiwalu znajdą się 483 filmy, w tym aż 223 to filmy pełnometrażowe. Podobnie jak w ubiegłym roku na najbardziej emocjonującą jego część złoży się pięć konkursów: Konkurs Nowe Horyzonty, Konkurs Filmy o Sztuce, Konkurs Nowe Filmy Polskie, konkursy europejskich debiutów krótkometrażowych i polskich filmów krótkometrażowych.

Oprócz konkursów w festiwalowym programie znajdą się stałe sekcje: Panorama, Dokumenty/eseje, Trzecie oko, Nowe Horyzonty Języka Filmowego, poza tym tegoroczne przeglądy: Za różową kurtyną (japońskie kino erotyczne), ‘Round Midnight (kultowe midnight movies), Czerwone westerny, współczesne kino norweskie oraz retrospektywy: Andrzeja Munka, Terry’ego Gilliama, Mariusza Wilczyńskiego, Anji Breien, Jacka Smitha i Wernera Nekesa, pokazy specjalne (m.in. „Pina” Wima Wendersa) i pokazy na Rynku (m.in. specjalny wieczór Filmoteki Narodowej).

Jak co roku na stronie internetowej www.nowehoryzonty.pl przy pomocy systemu metek każdy uczestnik NH może zaplanować swój festiwal. Sprzedaż on-line biletów filmowych rozpocznie się 8 lipca o godz. 12.

W Międzynarodowym Konkursie Nowe Horyzonty znajdzie się 14 nowych, po raz pierwszy pokazywanych w Polsce, nowohoryzontowych filmów – jak zaznaczają organizatorzy – prowokacyjnych, autorskich, kontrowersyjnych. Tegoroczny konkurs będzie pełen polskich akcentów. O zwycięstwo powalczą znakomicie przyjęty w Cannes film Urszuli Antoniak „Code Blue”, pokazywany w konkursie głównym Berlinale pełnometrażowy debiut Argentynki Pauli Markovitch „Nagroda” ze zdjęciami Wojciecha Staronia oraz zrealizowany w Stanach Zjednoczonych przez młodego, polskiego artystę Zbigniewa Bzymka „Utopians”. Wśród pozostałych konkursowych produkcji są między innymi: tajska „Wieczność” Sivaroja Kongsakula, zaskakujący dramat psychologiczny Holenderki Nanouki Lepopold „Ruchy Browna” oraz dwóch przedstawicieli odradzającej się kinematografii greckiej – „Attenberg” Athiny Rachel Tsangari i „Ojczyzna” Syllasa Tzoumerkasa.

Pełnometrażowe, kreacyjne dokumenty będą ubiegały się o laury w Międzynarodowym Konkursie Filmów o Sztuce. Wśród filmów konkursowych znalazły się m.in.: „Arirang”, nagrodzona Grand Prix Un Certain Regard w Cannes, czyli autorska i bezkompromisowa spowiedź Kim Ki-duka, jednego z czołowych reżyserów kina artystycznego, a także podwójnie nagrodzony na Berlinale film Marie Losier „Ballada o Genesis i Lady Jaye”, „Drzwi szeroko otwarte” – wizjonerski eksperyment irlandzkiego artysty multimedialnego Patricka Jolleya o Antoninie Artaud, francuskim poecie i ojcu sztuki performatywnej oraz „Powstanie umarłych: zagadka płytek Toynbee”, nagrodzony w Sundance debiut reżyserski Jona Foya.

W konkursie Nowe Filmy Polskie pokazanych zostanie kilkanaście pełnometrażowych fabuł, w tym „Ki” Leszka Dawida, „Daas” Adriana Panka, „Młyn i krzyż” Lecha Majewskiego, „Sala samobójców” Jana Komasy, „Lęk wysokości” Bartka Konopki i „Z daleka widok jest piękny” Wilhelma Sasnala, który będzie miał we Wrocławiu światową premierę.

Podczas festiwalu odbędą się także konkursy polskich filmów krótkometrażowych i europejskich debiutów krótkometrażowych.

W programie festiwalu znajdą się ponadto stałe sekcje, wśród nich Panorama – dzieła mistrzów i odkrycia, filmy nagradzane na wielkich i małych festiwalach, wśród nich świetnie przyjęty w Cannes „Habemus Papam – mamy papieża” Nanniego Morettiego z Michelem Piccolim i Jerzym Stuhrem, nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem w Berlinie „Koń turyński” w reżyserii Węgra Béli Tarra, obsypany nagrodami w Locarno „Curling” Denisa Côté oraz „Człowiek z Hawru” – czyli najnowszy film wybitnego fińskiego filmowca Akiego Kaurismäkiego, nagrodzony przez międzynarodowych krytyków FIPRESCI w Cannes.

Podczas 11. edycji Nowych Horyzontów odbędzie się polska premiera pokazywanego na festiwalu w Berlinie najnowszego dzieła Wima Wendersa „Pina”. Ten zrealizowany w technice 3D film jest hołdem złożonym przez znakomitego reżysera Pinie Bausch – legendarnej niemieckiej tancerce i choreografce, reformatorce tańca współczesnego.

W ramach sekcji Dokumenty/eseje zostaną pokazane autorskie wizje rzeczywistości, klasyczne i niekonwencjonalne dokumenty, m.in. „Walk Away Renee” – najnowszy film Jonathana Caouette’a, który powraca opowieścią o swojej chorej psychicznie matce, „Magic Trip” Allison Ellwood i Alexa Gibneya o psychodelicznej podróży, jaką w połowie lat 60. odbył pisarz Ken Kesey, autor „Lotu nad kukułczym gniazdem” oraz „The Co(te)lette Film” Mike’a Figgisa, w którym znakomity brytyjski twórca przenosi na ekran spektakl muzyczny Ann Van den Broek.

Szczegółowy program zostanie opublikowany na stronie internetowej 1 lipca o godzinie 12.