Najważniejszym wydarzeniem Lata Filmów będzie jak co roku Konkurs na film z najlepszym scenariuszem. Do rywalizacji staną m.in. rozgrywający się w śnieżnej scenerii Finlandii, intrygujący thriller „Czarny lód” w reżyserii Petriego Kotwicy, gangsterska „Niebezpieczna wędrówka” z Meksyku czy „Papierowy żołnierz” – rzecz o perypetiach radzieckiego oficera medycznego w poststalinowskiej rzeczywistości.

Ciekawe propozycje przygotowano również w sekcji Panorama. Publiczność będzie miała okazję obejrzeć docenione produkcje, na czele z oscarowymi „Pożegnaniami” (o których pisałem krótko w swojej relacji z Tofifest) , „Cichym chaosem” czy „Wspaniałym światem pralni” – najnowszym filmem Hansa-Christiana Schmida, twórcy „Requiem” i „Świateł”.

Warto zwrócić uwagę na pozostałe cykle Lata Filmów, w tym „Wampiry i demony” – prezentujące hiszpańskie kino fantastyczne. Ponadto czekają nas m.in. Nowa Fala kina japońskiego, Złota era kinematografii koreańskiej oraz przeglądy twórczości reżyserów z Polski czy Rumunii. W ramach imprezy odbędą się również konkursy etiud studenckich i filmów krótkometrażowych.

Pełny program 15. Festiwalu Filmowego i Artystycznego Lato Filmów znajdziecie tutaj.

Toruń przywitał mnie zaskakująco – bo wbrew prognozom pogody – ciepło i słonecznie. Szybko jednak okazało się, że (jak to w dużym mieście) wysoka temperatura bywa uciążliwa. Ratunek odnalazłem w klimatyzowanym wnętrzu ciekawego architektonicznie budynku teatru Baj Pomorski, ale po odebraniu akredytacji trzeba było wyruszyć w świat. I wtedy zaczął padać kojący deszcz. Deszczowy Toruń nie traci na uroku, nie tracą go również filmy. A to dla nich tu przecież przyjechałem…

Swoją przygodę z Tofifest rozpocząłem od obejrzenia dwóch filmów walczących w międzynarodowym konkursie o nagrodę Złotego Anioła. Pierwszym seansem był intrygujący, szwajcarski „Home” – udany pełnometrażowy debiut Ursuli Meier opowiadający o rodzinie, której życie ulega całkowitej odmianie, gdy pod oknami ich domu zostaje otwarta ruchliwa autostrada.

W poniedziałek obejrzałem także „Pożegnania” (Okuribito). Nagrodzona Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego produkcja Yojiro Takity zapowiadała się jako jedna ze zdecydowanie najciekawszych pozycji w repertuarze tegorocznego Tofifest (to jej pokazem zainaugurowano w piątek 7. edycję festiwalu). Melancholijna historia zdolnego wiolonczelisty, który po rozwiązaniu swojej orkiestry znajduje pracę w zakładzie pogrzebowym (choć odpowiadając na tajemnicze ogłoszenie w prasie, myślał, że trafi do agencji turystycznej), opowiada o tym, jak dzięki obcowaniu ze śmiercią można zrozumieć i pełniej zasmakować życia.

Nie obyło się bez problemów organizacyjnych: seans „Pożegnań” odbył się przy niemal pustej sali, ponieważ widzów zniechęcił brak polskich i kiepska synchronizacją angielskich napisów. Moim zdaniem – chociaż Takicie chwilami brak subtelności – warto było zostać.

Wtorkowy poranek upłynął mi natomiast w rytmie miłosnej masali… ze szwajcarskich Alp. Niecodzienne połączenie tradycji kina bollywoodzkiego z europejską mentalnością nie wypadło może nadzwyczajnie, ale i tak nie uważam czasu poświęconego na seans „Tandoori Love” za stracony. Wręcz przeciwnie: zabawne perypetie sympatycznego kucharza – Hindusa, który przyjeżdża do górskiego miasteczka z ekipą filmową z Bollywood – choć trącą banałem, ogląda się całkiem przyjemnie.

Póki co w Toruniu dopisuje zatem zarówno pogoda, jak i poziom filmów. Oby tak dalej. Kolejne wieści z Tofifest już wkrótce.

Prace nad nową odsłoną serwisu Recenzenci.pl wciąż jeszcze trwają, ale doszliśmy do wniosku, że nie ma co marnować czasu – ruszamy z (póki co troszkę toporną) wersją naszego bloga. Będziemy tu pisać o ciekawych wydarzeniach filmowych,  relacjonować festiwale i przeglądy, komentować, dyskutować itd. Na początek kilkudniowa wyprawa do Torunia na 7. Międzynarodowy Festiwal Filmowego Tofifest.

Uwielbiam festiwale i od 7-8 lat nie wyobrażam już sobie lata bez Nowych Horyzontów czy października bez choćby kilku seansów w ramach Warszawskiego Festiwalu Filmowego, ale na Tofifest póki co nigdy nie dotarłem. Szkoda. Ale z drugiej strony, może dobrze się złożyło, że naszego bloga zainaugurujemy krótką (ale zawsze) wyprawą właśnie do „krainy kina niepokornego”…

Co w programie tegorocznej imprezy? Chociażby retrospektywa twórczości Michaela Haneke, przegląd młodej kinematografii szwajcarskiej czy uczta w postaci spaghetti westernów. Przede wszystkim jednak -  konkurs o nagrodę Złotego Anioła. A w nim osiem międzynarodowych produkcji.

Moją uwagę od razu przyciągnął nagrodzony BAFTĄ, dwoma Cezarami, wyróżniony na Berlinale i chwalony za kreacje aktorskie (Europejska Nagroda Filmowa i nominacja do Złotego Globu dla Kristin Scott Thomas) dramat „Tak długo cię kochałam” (Il y a longtemps que je t’aime) w reżyserii debiutanta Phillipe’a Claudela:

Juliette Fontaine (Kristin Scott Thomas) ostatnie 15 lat spędziła w więzieniu. Po wyjściu odbiera ją siostra Lea (Elsa Zylberstein). Ona wie, że Juliette została skazana za straszne morderstwo. W następstwie tego wydarzenia rodzice wyrzekli się jej, ale Lea wciąż kocha swą siostrę i chce jej pomóc wrócić do normalnego świata. To jednak nie będzie łatwe. Mąż Lei, Luc (Serge Hazanavicius), nie jest zadowolony z pomysłu żony i życia w jednym domu z Juliette i ich dwójką adoptowanych, wietnamskich dzieci. Obawia się, że Juliette może zabić znowu.

Fabuła brzmi nieatpliwie interesująco (chociaż opisy festiwalowych pozycji zazwyczaj zachęcają do obejrzenia, a finał bywa różny), no i szereg wspomnianych wyróżnień wydaje się nie do pominięcia. Dłuższą listą może pochwalić się tylko oscarowe „Pożegnania” (Okuribito) Yojiro Takity – pozycja, której nie sposób przegapić w tym roku w Toruniu. A przynajmniej tak się wydaje…

Zdolny wiolonczelista Daigo Kobayashi (Masahiro Motoki) traci pracę, gdy rozwiązuje się jego orkiestra. Postanawia wraz z żoną (Ryoko Hirosue) powrócić do rodzinnego miasteczka i tam poszukać dla siebie nowej pracy i nowego życia. Odpowiada na ogłoszenie zatytułowane „Okuribito” w nadziei na pracę w agencji turystycznej. Jak się jednak okazuje, jest to praca w domu pogrzebowym, Daigo zostaje tzw. nokanshi (osobą, która składa ciało zmarłego do trumny). Choć całe jego otoczenie patrzy raczej niechętnie na nową pracę Daigo, on odnajduje się w nowej roli strażnika bram życia i śmierci, pośrednika i przewodnika ku zaświatom. Jednocześnie paradoksalnie uczy się odkrywać radość i piękno życia.

Już po oscarowej gali byłem ciekaw, cóż to za produkcja. Naiwnie liczyłem na w miarę szybką premierę w polskich kinach, ale okazja zobaczenia filmu Takity (który ma za sobą m.in dłuższą przygodę z kinem erotycznym) nadarza się dopiero teraz.

Ponadto – mimo kilku nieprzychylnych opinii, jakie przeczytałem po zeszłorocznym WFF – czekam na aktorski popis Nanniego Morettiego w „Cichym chaosie” (film pojawi się w polskich kinach już 24 lipca) i tajemniczy dramat „Home” ze Szwajcarii.

Co ostatecznie uda mi się zobaczyć podczas Tofifest – już wkrótce będziecie się mogli przekonać. Wieści z Torunia gwarantowane.

I’ll be back!