Na przełomie listopada i grudnia w krakowskim kinoteatrze Uciecha odbył się 16. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Etiuda & Anima. Program imprezy był naprawdę bogaty. Widzowie mieli okazję zapoznać się chociażby z autoportretami mistrzów animacji (o swojej artystycznej drodze i inspiracjach opowiadali Ishu Patel, Jiři Barta, Dennis Tupicoff i Hieronim Neumann) czy zestawami narodowych animacji polecane przez prestiżowe festiwale (CICDAF, Cinanima, SICAF, Anima Mundi). Stojący na niezłym poziomie konkurs etiud studenckich wyraźnie zdominowała problematyka rozpadu więzi rodzinnych i buntu dziecka przeciwko światu dorosłych. W konkursie animacji tematyka była już bardziej zróżnicowana, a produkcje zaskakiwały rozmaitością form i technik. Właśnie animacjom chciałbym poświęcić to niestandardowe wspomnienie tegorocznej Etiudy & Animy.

Przejrzałem YouTube w poszukiwaniu animacji zaprezentowanych w konkursie animacji. Chociaż paru świetnych tytułów niestety zabrakło, udało mi się znaleźć kilka ciekawych produkcji. Na uwagę zasługują przede wszystkim: „Śpiąca Betty” – przewrotna wersja bajki o śpiącej królewnie, ociekająca absurdalnym poczuciem humoru w stylu Monty Pythona, osobliwe perypetie dwóch przedsiębiorców pogrzebowych dźwigających trumnę w nominowanym do Oscara „Tędy w górę” oraz wdzięczne „Zaginione plemiona Nowego Jorku”.

Zresztą, przekonajcie się sami:

Śpiąca Betty, Sleeping Betty, reż. Claude Cloutier (Kanada, 2007)

Tędy w górę, This Way Up, reż Adam Foulkes i Alan Smith (Wielka Brytania, 2008)

Smutne życie czarnego psa, The Black Dog’s Progress, reż. Stephen Irwin (Wielka Brytania, 2008)

Zaginione plemiona Nowego Jorku, The Lost Tribes of New York City, reż. Carolyn i Andy London (USA, 2008)

Wywijas, reż. Andrzej Jobczyk (Polska, 2008)

Cierpliwość pamięci, Patience of the Memory, reż.  Vuk Jevremovic (Niemcy/Hiszpania, 2009)

Dziecięca metafizyka, Kodomo no Keijijogaku, reż. Koji Yamamura (Japonia, 2007)

Notebook, reż. Evelien Lohbeck (Holandia, 2008)

Nie pędź tak, No corras tanto, reż. César Díaz Meléndez (Hiszpania, 2008)

Zupełnie inna historia, reż. Paweł Dębski (Polska, 2008)

To oczywiście tylko namiastka. Polecam Wam także równie niepokojące, co ironiczne, (pseudo)ekshibicjonistyczne wyznanie „Jestem z Ciebie taka dumna” (I’m so proud of you) Dona Hertzfeldta (tutaj znajdziecie zestaw jego odjechanych miniatur, nominowany zresztą do Oscara), a szczególnie – tu ukłon w stronę fanów komiksów – mroczny thriller „W drodze” (Down the Road) Rune Christensena, w którym spotkanie pewnego wikarego z tajemniczym autostopowiczem kończy się w dość makabrycznych okolicznościach. Naprawdę warto.

Pojęcie polski horror rzadko pojawia się w kontekście rozmów o filmach, chyba że w formie żartu. W naszym kraju brakuje przede wszystkim tradycji kina grozy, a ostatnie próby przeniesienia gatunku na rodzimy grunt przyniosły mizerne rezultaty – wystarczy wspomnieć koszmarną „Porę mroku” Grzegorza Kuczeriszki. Dlatego wiadomość o powstaniu polskiego filmu o zombie przyjąłem raczej z ironicznym uśmiechem niż zainteresowaniem. I to był błąd. Okazuje się, że grupie Palenica Films udało się zrealizować całkiem niezłą, krótkometrażową produkcję. Zresztą przekonajcie się sami: zapraszam do obejrzenia offowego horroru „Łowca zombie” w reżyserii Pawła Palenicy.

Początkowo irytujący wstęp okazuje się dobrze wprowadzać w klimat tej do bólu konwencjonalnej, choć pomysłowo nakręconej opowiastki:

Świat został zniszczony przez wojnę atomową. Radioaktywny pył odcisnął negatywny ślad na środowisku naturalnym a co najistotniejsze przyczynił się do zmutowania wirusa Eboli, który w dziwny sposób wpłynął na organizmy martwe. Przywrócił je do życia! Niestety zmartwychwstali bardziej przypominają zwierzęta niż ludzi. Stali się dzicy, bestialscy i spragnieni świeżego ludzkiego mięsa.

Ceniony łowca umarłych z karabinem na plecach przemierza zgliszcza, które pozostały po dawnym świecie, w poszukiwaniu kolejnych zleceń.

Warto przypomnieć, że Palenica już raz zmierzył się z horrorem o zombie…

…jednak – moim zdaniem – „Łowca zombie” jest produkcją znacznie bardziej interesującą niż utrzymani w komediowej konwencji „Gliniarze z Meksyku”, szczególnie pod względem realizacyjnym. Trzeba przyznać, że dzięki osadzeniu akcji w spowitej mgłą, mrocznej, postindustrialnej scenerii, młodym twórcom udało się zbudować specyficzną atmosferę grozy. Duża w tym zasługa sprawnej pracy kamery i efektom specjalnym na zaskakująco (jak na polskie warunki) wysokim poziomie. Mimo kilku niedociągnięć, sam pomysł warto byłoby rozwinąć w dłuższą fabułę. Panie Pawle, co Pan powie na pełny metraż?

Czy marwti, zamiast zwyczajnie gnić, wstaną ze swoich pierdolonych grobów jeszcze raz?